De hole die er nooit komt

Ons vakantiehuis aan de noordkust van Bretagne ligt hemelsbreed ongeveer midden tussen de baan van een toernooi van de Challenge Tour en een adembenemende golfcourse die er nooit zal komen.
@media (max-width: 679px){#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61abe3ea60868 img{#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{width: 470px;height: 470px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61abe3ea60868 img{#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{width: 624px;height: 624px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61abe3ea60868 img{#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-61abe3ea60868 img{#fig-61abe3ea60868 img.lazyloading{width: 948px;height: 533px;}}Erquy

De 18-holes Golf de Pléneuf-Val-André kun je nu spelen voor iets meer dan veertig euro. In de zomer, als de streek is vergeven van de Parijzenaars, tel je 73 euro neer voor een ronde op een baan die aan de kust ligt, maar niet echt een linkscourse is.
De par-4 elfde is het meest gefotografeerd. Hij ligt parallel met en pal aan de kust van de Baai van St Brieuc, maar is niet kenmerkend voor de rest van het parcours. Ik zie de hole in de verte liggen als ik dit stukje tik.
Aan de andere kant is er de mooiste baan die men nooit zal aanleggen. Hij ligt in een schitterend woest gebied boven het vissersstadje Erquy dat nu in het teken staat van de vangst van coquilles en de boosheid over de aanleg van een windmolenpark met 68 éollienes, zoals men ze hier noemt.
Vanaf de droombaan zie ik in de verte de Aeolus liggen, een hyper geavanceerd Nederlands schip dat het boorwerk voor zijn rekening neemt.
Maar ik draai me een kwartslag om en zie de mooiste par-4 die je maar kunt bedenken. Hij ligt daar stil te wachten op golfers die nooit komen. De drive gaat over een met varens begroeide vallei naar een fairway met wild gras en begrensd door heide en gaspeldoorn, die prikstruiken die we op zeebanen in Nederland en Brittannië tegenkomen en die als een magneet je drive aantrekken.
De door moeder natuur aangelegde fairway helt wat naar links. Op drive-afstand zou je daar bunkers kunnen aanleggen. De approach gaat naar een verhoogde green. Hoef je ook niets aan te doen: hij ligt er gewoon al.
Elke keer speel ik deze hole in mijn gedachten. Tegen mijzelf, maar ook tegen Joost, Wil en Darius. Op de plek waar de backtee moet komen, maak ik een swing. De denkbeeldige bal steekt mooi af tegen de staalblauwe herfstlucht.
(En heb ook jij een droomhole in een woest gebied, stuur ‘m naar de redactie)
Deze column maakt onderdeel uit van de nieuwste aflevering van De Golfpodcast

Nog geen abonnee van Golfers Magazine? Klik hier om te kijken of er voor jou een mooie aanbieding tussen staat en ontvang hét golftijdschrift van Nederland en België binnenkort thuis. Zo ben je altijd op de hoogte van alle ins en outs op het gebied van golfen.

Laatste nieuws