Door: Martijn Paehlig Fotografie: Golfsupport
Columns
3

Van Hanegem viert feest

Een van Nederlands grootste voetballers ooit wordt vandaag 75 jaar. Al jaren is 'de kromme' vaak op de golfbaan te vinden.

 

Veel oud-voetballers maken op enig moment de overstap naar de golfbaan. Al sinds de jaren tachtig, negentig, van de vorige eeuw zijn ze in behoorlijk grote getale op de fairway te vinden. De meesten doen dat net als wij, gewoon om lekker buiten met een balletje bezig te zijn, de bekendere oud-spelers duiken met grote regelmaat op bij allerhande pro-am's en goede doelen dagen, een enkeling is extreem fanatiek of schopt het zelfs tot de Hoofdklasse.

En je hebt Willem van Hanegem.

De op 20 februari 1944 in Breskens geboren Van Hanegem is een ambassadeur van de sport te noemen, al draagt hij zijn passie voor de sport op geheel eigen wijze uit. Reken niet op gepolijste zinnen, maar vergelijk zijn uitspraken gerust met de met effect gegeven balletjes buitenkant voet die hij als middenvelder van onder meer Feyenoord, AZ en Utrecht uit zijn voeten toverde, zwanger van effect, nauwelijks in te schatten waar hij zou landen of wat er vervolgens ging gebeuren.

Zijn GVB heeft hij ooit gekregen mag hij graag vertellen ('Als ik examen had moeten doen was ik vast niet geslaagd'), aan een handicap doet hij niet, al is hij op papier een bogeygolfer ('Er moest wat op dat kaartje staan zeiden ze, dus nu staat er negentien'), en voor de 52-voudig international moet golf vooral leuk blijven ('Je ziet mensen soms helemaal veranderen. Boos worden, schelden...'). Maar als je hem hoort praten over de zegeningen van de sport weet je dat je weinig betere pleitbezorgers ervoor zal vinden. Over het levenslang bewegen, over het in de natuur zijn, de ontspanning, maar ook over andere gezondheidsaspecten en de sociale pluspunten. ('Het lijkt soms wel een aflevering van MASH, maar zonder golf zouden veel mensen helemaal nooit meer buiten komen'). Jarenlang hoorden luisteraars van KLM Open Radio hem in een van de leadertjes vertellen over een speler die na een ziekte toch weer op de baan kwam. 'Met een karretje, maar hij is er wel weer. Dat is toch mooi?'

Zelf speelt hij voor de ontspanning, de gezelligheid en de beweging. Het bakkie en babbeltje na afloop in het clubhuis van Houtrak (zijn homecourse) zijn net zo belangrijk als het rondje golf zelf. Hoewel dat ook best een pose kan zijn... Ooit speelde ik een rondje met Van Hanegem in het kader van de rubriek Golfers Magazine Foursome en toen kwam de winnaar in Willem wel degelijk naar de oppervlakte. Precies zoals die er in het veld altijd was.

Op de par-5 dertiende twijfelden we of we de bal voor de sloot gingen houden of dat we er voor zouden gaan. Dat laatste was een alles-of-niets-klap, het eerste was veruit het verstandigst. Terwijl we overwogen wat we zouden doen, hoorden we achter ons Van Hanegem tegen zijn spelpartner zeggen dat hij dat dus nooit zou doen, opleggen. 'Als je zo'n handicap heb, dan ga je toch niet lafjes lopen spelen? Nee, ik wist het wel hoor als ik de bal zo zou kunnen slaan. Een beetje zo'n half klappie naar de sloot spelen....ik moet er niet aan denken', bleef hij onze twijfel voeden.

Moet ik nog vertellen hoe het verder ging?

Natuurlijk ging het tussen mijn oren zitten. Natuurlijk wilde ik me niet laten kennen. En natuurlijk joeg ik mijn bal pardoes de sloot in.

'Tsja...wie gaat er dan ook voor de overkant van de sloot vanaf hier', hoorden we leftie Van Hanegem zeggen terwijl hij voor ons uit naar zijn bal sjokte.

De grijns op zijn gezicht was zelfs op zijn achterhoofd waarneembaar. Deze hole was binnen.