Door: Redactie Golfersmagazine Fotografie: Bert van der Toorn
Banen, clubs & amateurs
12

Uit Golfers Magazine: Moeders gaat weer golfen!

Van handicap 54 naar handicap 36

In een grijs verleden haalde ze enthousiast haar GVB. Daarna sloeg het leven toe: kinderen, carrière; de golfclubs belandden in rap tempo op in de schuur. Hoe is het om zo'n vijftien jaar later de stoute golfschoenen weer aan te trekken? Tess Schuurman doet het. Met zweethandjes schrijft ze zich in voor de Pin High/ANWB Golfclinic. Dutch Golf Putten, here we come!

Daar zit ik dan, in mijn eentje in Westcord Hotel de Veluwe. Ik had met mijn grote mond geroepen dat ik me, op verzoek van Golfers Magazine, wel in wilde schrijven voor een weekendje golf. Een heuse clinic om binnen twee dagen weer up to speed te zijn. Een Pinhigh/ANWB Golf-clinic van handicap 54 naar handicap 36. En een artikel schrijven? 'Tuurlijk, geen probleem.'

Wat een speling van het lot. Het knaagde al een tijdje dat mijn golfkleren bijna door de motten waren opgegeten, maar ja, hoe pak je het spel weer op? Zomaar een greenfee boeken en gaan? En toen was daar opeens dat aanbod van GM. Om zeker te weten of het echt wel iets voor me was, belde ik toch eerst maar even Marianne Kortekaas van Pin High Golftravel met de vraag of ik inderdaad wel tot de doelgroep behoor.

Marianne is graag bereid toe te lichten voor wie de clinic bedoeld is: 'Sinds de Nederlandse Golf Federatie het 9-Stappenplan heeft ingevoerd en het GVB daarmee is komen te vervallen, biedt de ANWB een clinic aan voor de eerste stap: het behalen van je baanpermissie – oftewel handicap 54. Maar een clinic voor stap 2 en 3 in het 9-Stappenplan, van handicap 54 naar 36, was er nog niet. Zo kwamen we op het idee om een weekendclinic aan te bieden die deelnemers de handicap bezorgt waarmee ze op de meeste banen in binnen- en buitenland terecht kunnen.'

De clinic is laagdrempelig, begrijp ik, en bedoeld voor mensen die stap 1 al onder de knie hebben of in het verleden al kennismaakten met de golfsport. Het doel is naar handicap 36 toe te werken. Na zijn toelichting weet ik, hier is geen ontkomen meer aan: ik bén de ultieme belichaming van de doelgroep.

Achtbanen en een chocoladefabriek

Ooit begon ik met golf toen ik in Hershey, Pennsylvania woonde. Een prachtig, klein plaatsje in de Verenigde Staten met twee hotels, een ijshockeyteam, een pretpark en een chocoladefabriek. Verder was er naast mijn werk in het hotel niets te beleven. Maar, sportief als ik was, stortte ik mij op de golfbaan van het hotel. Ieder vrij moment was ik er te vinden. Hé, ik was een oud-tophockeyer, ik dacht: dat doe ik wel even. Viel dat even tegen. Gelukkig was daar die aardige pro, die me vol overgave de eerste beginselen en de passie voor het spel bijbracht.

Terug in Nederland haalde ik vrij snel mijn GVB en speelde enthousiast een aantal rondjes. Nou ja, eerlijk? Misschien waren ze wel op twee handen te tellen. Maar trouw en hoopvol betaalde ik ieder jaar de contributie voor mijn GVB: het zou er binnenkort toch wel weer eens van komen?

Hoe anders kan het leven lopen: werk, kinderen opvoeden en coachen, helpen op school, druk, druk, druk... meer dan een rondje hardlopen zat er echt niet in.

Maar nu zijn de kinderen wat groter, en morgen gaat het er écht van komen. Deze golfclinic van handicap 54 naar 36 brengt me back in the game. Definitely. (Ja, mijn golfset, kleding en schoenen stammen nog uit mijn Amerika-tijd, weet ik heus wel, maar dat is helemaal vintage. Toch?)

Morgen om 9:30 uur begint de clinic. Ik heb er zin in!

(Lees verder onder de video)

Zaterdag

Om 08.00 uur loop ik de ontbijtzaal in. Stiekem ben ik mijn omgeving al aan het scannen (Zitten er nog meer clinicdeelnemers te ontbijten? Hoe ziet een golfer er tegenwoordig eigenlijk uit? Heeft nog steeds iedereen een shirt met een kraagje, een ruitjesbroek? Geintje natuurlijk). Niemand voldoet aan het zelfbedachte signalement, dus op naar Dutch Golf Putten, de baan waar de clinic plaatsvindt. Putten in Putten... ik had het niet beter kunnen verzinnen.

Op de golfbaan heet Igor Hoyng, directeur ANWB Golf, ons welkom. Prettig om direct een aanspreekpunt te hebben. Iedereen stelt zich aan hem voor en daarna gaan we direct met z’n allen aan de koffie. Gezellig. Deelnemers die alleen komen worden niet aan hun lot overgelaten. Pro Ron schuift ook aan en zet ons aan een voorstelrondje. Iedereen vertelt hoe veel of weinig golfervaring hij heeft en waarom hij of zij aan de clinic meedoet. De groep is divers, van golfers die wekelijks spelen maar nog steeds handicap 54 hebben, tot mensen die in het verleden al eens een clinic hebben gedaan maar dit keer echt door willen pakken en vaker gaan spelen.

Oefenen, oefenen, oefenen

Het ijs is gebroken, tijd om aan de slag te gaan. Het eerste onderdeel: puttles op de oefengreen. Drie balletjes en een hole, en gaan. Gewoon even lekker erin komen en voor Ron een slimme manier om het niveau te peilen. 'Drive for show, put for dough' is een van de geliefde uitspraken van Ron (die heeft-ie geleend van Bobby Locke, leer ik later), waarmee hij duidelijk wil maken hoe belangrijk putten is. Dat lijkt voor dovemansoren spreken, want al snel zijn er een paar overmoedige spelers die roepen: 'Wanneer gaan we chippen?'

Maar Ron is heer en meester. Met een paar goede voorbeelden en een kwinkslag legt hij kort en bondig uit dat goed kunnen putten je meer zelfvertrouwen oplevert. 'Meer zelfvertrouwen betekent: meer rust. Meer rust, meer fun.'

Voila, de toon is gezet. Serieus aan de slag nu. Mét fun natuurlijk, want het motto is: 'zonder fun geen pret'.

Zelfvertrouwen kweken dus. Dat komt goed uit, want daar kan ik wel wat meer van gebruiken. Om dat te oefenen putt je vijf ballen op een halve club-afstand van de hole. Als ze er alle vijf in gaan, maak je de afstand met 20 centimeter elke keer wat groter. Minder dan vijf erin? Hup, dezelfde afstand nog een keer. Oefenen, oefenen, oefenen. (mm, een beetje saai... nee, niet zeuren nu, Tess: drive is for show, putting for dough!)

Volgende oefening: lange putts. Ron legt uit: 'Zet een rondje tees op driekwart meter van de hole. Probeer nu een lange putt binnen deze circle of comfort te krijgen. Een lange putt in een keer holen, lukt negen van de tien keer niet. Op deze manier heb je meer kans.'

En de volgende oefening: chippen naar de circle of comfort. 'Chip binnen de cirkel en je putt is al bijna gemaakt.' (Nou, not in my case, Ron.)

Ron maakt nu vaart. Chippen vanaf verschillende afstanden en met verschillende swinglengtes. Een chip van 3 à 4 meter? Maak een swing van 7 naar 5 uur. Is-ie langer? Swing van 8 naar 4.

Ik krijg het er verdorie warm van. Dat is best veel informatie om te onthouden. (Maar ik ben slim, ik maak dit verhaal, dus ik heb aantekeningen. Ha!)

Redding: lunch. Een overheerlijke lunch, dat mag gezegd worden. Heerlijk in het zonnetje zitten, eten en een beetje met elkaar kletsen. Leuke groep, fijne klik.

Het echte werk

Na de lunch gaan we heus de baan in, is ons beloofd. Maar Ron blijft streng: eerst naar de drivingrange. (Ha, een emmertje ballen ‘wegmeppen’. Dat kan ik wel.) Niets van dat al. Het gaat om gevoel en rust, vertelt Ron. 'Begin met een ijzer-9 of je P!'

De eerste paar ballen mep ik als vanouds keihard weg. Wat dus juist niet de bedoeling is. Even stoppen maar. Kijken hoe de anderen het doen. Een van de dames staat uiterst ontspannen en met gevoel te swingen. IJverig ga ik weer aan de slag... en het lukt! Ik voel mijn zelfvertrouwen groeien. (Zie je wel, je kan het wel.)

Yes, we mogen de baan in! We zijn als kleine kinderen zo blij, want dit is toch waarom we willen golfen: een heerlijk rondje in de natuur lopen. Het is niet druk. (Laat ik dat nou helemaal niet erg vinden.) De groep bestaat uit acht mensen, twee flights van vier, lekker overzichtelijk. Ik zit in de eerste flight en mag zelfs als eerste. (Als eerste. Natuurlijk. Wat je voelt is gezonde spanning, Tess. Niks aan de hand.)
Dutch golf Putten bestaat uit negen holes, allemaal par-3 of 4. Een redelijk overzichtelijke baan, niet al te veel water. De eerste drie holes loopt Ron met ons mee en legt van alles uit. Welk ijzer gebruik je van welke posities en in welk gras? Verder laat hij ons gewoon ons ding doen, geeft af en toe een waarschuwing en staat verder volledig tot onze beschikking. Met een groepje van vier is er voor iedereen persoonlijke aandacht.

Na drie holes vertrekt Ron naar de andere flight en zijn we on our own. Enthousiast geven we elkaar tips. Het geleerde wordt meteen in praktijk gebracht. (Ik deed het niet eens zo slecht. Fanatiek als ik ben heb ik natuurlijk stiekem mijn slagen bijgehouden in mijn telefoon. Morgen maar eens naast de scorekaart leggen.)

De negen holes zitten erop. Moe maar voldaan, zoals dat heet, zitten we op het terras. Een lekker drankje drinken, even napraten over de dag. Mijn clinicgenootjes hebben halfpension geboekt in het hotel en gaan aan het driegangenmenu in het restaurant. Ze nodigen me uit om er gezellig bij te komen zitten en mee te eten. (Da's aardig.) Het eten is erg lekker, al weer een aanrader binnen deze clinic!

Zondag

We beginnen met een kopje koffie. Ik ben behoorlijk stijf en heb last van spierpijn. (Dat krijg je ervan, Tess, als je nooit meer golft.)

Maar na ons zaterdagse rondje in de baan hebben we allemaal hoge verwachtingen van de prestaties die we vandaag gaan leveren. 'Wat gaan we doen, pro?'

Voor het eerst stelt Ron ons zwaar teleur. 'Een beetje van hetzelfde met wat verdieping hier en daar.'

Even zit de groep te morren. Wat is dat nou. Hoezo weer putten? Chippen en pitchen willen we, driven! Maar Ron is onvermurwbaar en in no time staan we weer braaf te putten. Met z’n tweetjes op een hole, een mooi rondje maken, weer wat vertrouwen kweken en dan weer een stapje verder. Ron heeft een scala aan nieuwe tips en met een kleine nearycompetitie wordt het zelfs nog even spannend.

Het volgende onderdeel. Chippen. Nu ook over een heuveltje. En dan... pitchen.(Jaah, het echte werk!)

Nu heb ik Ron echt nodig, ik heb namelijk een, hoe zal ik dat uitleggen, nogal losse pols. Maar gouden Ron heeft ook de gouden tip: hij stopt (tijdelijk) een potloodje in mijn handschoen zodat mijn pols niet kan bewegen. Zo, opgelost.

Wat nu?

'Zandhappen in de bunker.' Na de instructie zegt Ron: 'Ga maar even lekker oefenen en neem een grote hap Brinta.' (Never loose your inner child, Tess).

Vlak voor de lunch is er nog tijd voor een paar oefenswings op de drivingrange, gewoon een halve swing met ijzer-9. Rustig en ontspannen. Heel prettig eigenlijk.

En dan is het weer tijd voor het grote werk: de baan in. Weer heb ik het geluk om in de eerste flight te zitten. In een andere samenstelling dan gisteren, dus dat is goed geregeld. Maar ik merk dat ik best moe ben. Het is toch best pittig en intensief, zo’n clinic, je krijgt echt waar voor je geld! (En je bent natuurlijk ook niet meer piep, Tess)

Bij holes die gisteren super gingen, ben ik nu wellicht te overmoedig. Het gaat voor geen meter. Gelukkig loopt Ron ook vandaag mee en geeft behulpzaam zowel mentale tips als technische aanwijzingen.

Aanrader

Wat vinden de andere deelnemers eigenlijk van de clinic? Als ik tijdens de afsluitende borrel de meningen peil blijkt iedereen zeer enthousiast. Ja, het is een aanrader, is het eensluidende oordeel, ook als je regelmatig speelt, maar nog steeds hcp 54 hebt. 'Je krijgt toch iedere keer weer tips en trucs waar je iets aan hebt.'

En dan is het is tijd om zelf de balans op te maken. Heb ik er iets aan gehad? Jazeker. Is de clinic een aanrader? Jazeker, maar ik zal golf nu ook echt bij moeten houden. Er tijd voor moeten gaan maken om door te pakken.

Heb ik na de clinic handicap 36? Nee, maar dat is ook niet de belofte. De belofte is dat je tips en tricks krijgt, maar dat je die zelf regelmatig moet gaan toepassen om ook daadwerkelijk hcp 36 te gaan halen. Veel spelen dus, en precies zoals Ron zegt: oefenen, oefenen, oefenen. Met alleen het volgen van een clinic maak je geen grote sprongen voorwaarts. (Dus wat zeg je straks als je thuiskomt tegen je gezin, Tess? Juist: 'Moeders gaat weer golfen!)

 

Tip van Tess

Stop een klein notitieboekje in je tas en maak aantekeningen tijdens een clinic of les. Zodat je het geleerde later nog eens na kan lezen en in de praktijk brengen.

(Dit verhaal stond eerder in Golfers Magazine 4. Nog geen abonnee op Golfers Magazine? Klik dan hier en profiteer direct van de lopende aanbieding.)

 

Aanbieding Pin High

WestCord Hotel De Veluwe – clinic van handicap 54 naar 36!

Pin High Golftravel organiseert deze tweedaagse en zeer complete clinic die plaatsvindt op op zaterdag en zondag. Je komt aan op zaterdag en verblijft 1 nacht op basis van halfpension in het viersterrenhotel WestCord Hotel De Veluwe, dat rustig is gelegen in de bossen bij Garderen.

clinicpackage

1 nacht 2-persoonskamer op basis van logies/ontbijt

2 greenfees Dutch Golf Putten (daggreenfee)

10 uur les inclusief oefenballen

1 x 3-gangendiner


2 x lunchbuffet op de club

Vanaf € 319,- per persoon

NB De clinic is te boeken op 30 juni, 7 juli, 21 juli, 18 augustus, 1 september en 29 september 2018.

Voor meer informatie en boekingen:

Pin High Golftravel, tel. (023) – 556 96 92 of kijk op www.pinhigh.nl

Lesprogramma

Zaterdag 
09.55 uur Introductie golfpro en start cursus om 10.00 uur
12.30 uur Lunchbuffet in het clubhuis 
13.30 uur Vervolg cursus en baanles


16.00 uur Einde eerste dag


Zondag 
10.00 uur Start cursus
12.30 uur Lunchbuffet in het clubhuis 
13.30 uur Vervolg cursus en baanles


16.00 uur Einde programma

Gerelateerd nieuws