De slotdag van The Open was er een uit het boekje. Kansen keerden keer op keer. Zenuwen namen met de minuut toe. Het publiek genoot met volle teugen. En aan het eind van de rit stond er met Ryan Fox een nieuwe Champion Golfer of the Year. Met een score van tien onder par bleef de kleine kiwi de rest van het veld net genoeg voor om zijn eerste majorzege te pakken.
Even dromen
Het kon op de laatste dag van het 154ste Open lang alle kanten op. Niet alleen omdat Royal Birkdale net als de eerste drie dagen net zo makkelijk gaf als hij nam, maar ook omdat de wind, meer dan op de andere dagen een rol(letje) speelde en de zenuwen dat ook deden.
De voorsprong waarmee Sam Burns aan de slotdag begon was bescheiden en de Amerikaan zal zelf geen seconde gedacht hebben dat hij er al was. En dat bleek.
Direct vanaf de eerste hole lieten de mannen hoog op het leaderboard zien dat ze allemaal nog aanspraak wensten te maken op de Claret Jug. Zo maakten beide mannen in laatste groep (Burns en Fox) direct een birdie. Liet ook Tommy Fleetwood op diezelfde eerste hole al zien toch echt heel graag de meest bejubelde winnaar te willen worden door een putt van ruim twintig meter te holen om de leiders onder druk te zetten. Net als Scottie Scheffler deed. De nummer 1 van de wereld wist, zeker aan het begin van de ronde eindelijk weer birdies te maken en mocht daarmee, in elk geval even, dromen over het behouden van de claret jug maar kon de ijskoude putter net niet voldoende compenseren met de rest van zijn spel.
'Even dromen' was precies wat het lot van de meeste spelers was die op enig moment (min of meer) contention waren. Fleetwood rukte op maar zag zijn run smoren door drie opeenvolgende bogeys rond de turn. S.W. Kim nam zelfs de eerste plaats over na een paar struikelende holes van Burns, maar struikelde vervolgens ook zelf. En Scheffler maakte dan wel plots weer birdies, hij maakte op de back-nine ook drie bogeys, om met -7 uiteindelijk net twee slagen te kort te komen.
Als het niet genoemde mannen waren, en ook niet de al eerder uitgeschakelde favorieten DeChambeau en McIlroy, wie dan wel?
Iemand?
De eerste score in het clubbuis was voor Cameron Young. De Amerikaan startte tien groepen voor de finale pairing, maar deed in die relatieve rust precies wat er ook op de slotdag mogelijk was op Royal Birkdale, en dat was de baan op vakkundige wijze ontleden. Na vijf holes was hij al vier onder par, en de turn bereikte hij in slechts 29 slagen waarmee hij al flink steeg op het leaderboard. Dat hij na de turn slechts één slag won ten opzichte van de baan, was een smetje (vooral de bogey op 18 was jammer: met een birdie was hij niet alleen naar -11 gegaan maar was hij ook de eerste speler met een 62 op een slotdag van een major geweest), het zorgde er vooral ook voor dat het lange wachten op de rest van het veld begon.
Zou iemand in staat zijn zijn -9 nog voorbij te steken?
Ja dus. Maar pas in de laatste groep was het Ryan Fox, die in 2022 nog het KLM Open uit zijn handen liet vallen met een dubbele bogey op de slothole, die koelbloedig genoeg bleef. Met een gelijke stand na 71 holes had de Nieuw-Zeelander een birdie nodig voor de zege en dat was precies wat hij deed. Een streep van een afslag, een approach die de perfectie naderde, en een razendsnel geslagen putt voor een birdie, een score van -10 en de zege in The Open.
Dat de 39-jarige Fox wist te winnen was niet alleen te danken aan zijn goede spel, zeker tegen het einde van de ronde maakte hij keer op keer de goede keuzes en bleef hij vooral bij zijn routines en speelde hij lekker vlot door, zoals hij altijd doet. Zelfs voor de laatste putt nam hij geen tel meer tijd dan hij normaal doet. vanaf een kleine drie meter rolde hij de bal kordaat in de hole voor de eerste Nieuw-Zeelandse major sinds Michael Campbell in 2005
'Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen', stamelde Fox met de beker in zijn handen. 'Mijn kinderen zeiden gisteren dat ik wel een prijs mee naar huis moest nemen...dat het deze is geworden is nauwelijks te bevatten.'