Bucketlistbaan in Bulgarije: Thracian Cliffs

Golflegende Gary Player staat niet bekend als een bescheiden mens. Grote woorden rollen met een groter gemak uit zijn mond dan rijpe appels van een boom vallen. Dus als hij zegt dat Thracian Cliffs 'de allermooiste baan is waar ik ooit ben geweest', dan kun je de neiging hebben om zijn woorden met een korreltje zout te nemen. Zeker als je weet dat de baan door hemzelf ontworpen is. Maar… Player overdreef niet toen hij deze woorden sprak.

In Bulgarije is golf een relatief nieuwe activiteit. Nadat het land in 1989 het communistisch juk van zich had afgeschud, duurde het nog jaren voor de eerste golfbaan geopend werd. Ook de Bulgaarse golffederatie werd pas begin deze eeuw opgericht. Dat er in 2006 begonnen werd met de aanleg van een spektakelstuk als Thracian Cliffs mag dan ook gerust verrassend worden genoemd. Niet alleen door wat er op de tekentafel lag, maar zeker ook door de plek waar de baan bedacht was: op de kliffen langs de Zwarte Zee. 'Noem het de visie van meneer Player', zegt Alex Atanasov. De sales manager, die al vanaf het allereerste begin bij het project betrokken was, zegt het met een lach. 'Hij tekende ook voor de baan van BlackSeaRama, dat op een kwartiertje rijden hiervandaan ligt, maar hij was vanaf het eerste moment 'verliefd' op dit terrein. Ik denk niet dat veel mensen dit stuk land als potentiële golfbaan zullen hebben gezien, maar hij wel.'

Eerste onder gelijken

Dat velen dat niet zagen, was niet zo gek. De smalle, hoog boven de zee uitstekende strook land was bezaaid met bomen en rotsen, en bovendien voorzien van forse hoogteverschillen. Maar na bijna vijf jaar hakken en zagen op schier ondoordringbaar terrein openden in 2011 de poorten van een golfbaan die zijn gelijke nauwelijks kent. Het klassieke uit-en-in-ontwerp biedt bij bijna elke slag zicht op zee. Zeker de eerste acht holes blíjf je je camera uit de tas halen, met de par 3 6de en de par 4 7de als eerste onder hun gelijken.

De achterste tees van de par 3 zesde liggen zo'n veertig meter hoger dan de green. Je moet wel drie clubs minder nemen dan je normaal voor deze afstand zou pakken en die moet je dan nog durven slaan ook. 'Ik denk niet dat er veel holes zijn die vaker gefotografeerd worden dan deze', zegt Alex met gevoel voor understatement. Om daaraan toe te voegen: 'Wist je trouwens dat de zilveren tee van hole 7 er oorspronkelijk helemaal niet was?'

De tee die hij bedoelt, is minstens zo vaak gefotografeerd als hole 6. Vanaf een klein eiland in zee moet je afslag naar een bijna tweehonderd meter verderop gelegen fairway toe. 'We waren al helemaal klaar met aanleggen toen meneer Player besloot dat er nog een tee bij moest komen op alle holes. Dat had nogal wat voeten in de aarde – al het bouwmateriaal was al weg – maar het heeft schitterende extra afslagplaatsen opgeleverd, met de zilveren tee van hole 7 als beste bewijs.'

Overigens is hole 7 niet de beste van de baan – er is geen enkele ruimte voor een foutje vanaf de tee en de hooggelegen green wordt misschien wel iets te goed beschermd – maar spectaculair is hij zeker. Over dat lange teeshot zegt Alex: 'We hebben niet voor niets veel verschillende tees. Kies de juiste voor de leukste dag. Ook als je daarvoor een stuk naar voren moet. Je bent hier toch voor je plezier?'

Bucketlistbaan

Thracian Cliffs is geen ledenbaan, net zomin als dat het een baan is waar de lokale bevolking de deur platloopt. Niet zo gek ook: Bulgarije telt officieel zo'n duizend geregistreerde golfers, van wie er ongeveer veertig lid zijn van de op één uur van Varna gelegen baan. 'De meeste bezoekers komen uit Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Ook Nederlanders, Tsjechen en Britten weten ons goed te vinden. Met de Lighthouse Course en BlackSeaRama op tien kilometer hiervandaan hebben we een mooi pakket te bieden. De Lighthouse is een typische resortbaan, BlackSeaRama is spannend en dit is met recht een bucketlistbaan te noemen. Ook golfers die al veel van de wereld gezien hebben, willen onze baan minstens één keer spelen', aldus Alex.

Eén keer? Wat ons betreft toch minstens twee keer. De eerste keer om foto's te nemen, de tweede keer om te proberen een goede score neer te zetten. Dat eerste lukt zeker, het tweede zal nog niet meevallen. De blinde slagen, de vele schuine liggingen, de enorme bunkers en sterk ondulerende greens: ze vragen veel van de golfer. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de enorme afstanden die je moet afleggen. Er staan wel een paar pulltrolleys, maar rijden zou eigenlijk verplicht moeten zijn op deze baan: in een buggy deden we alsnog ruim vijf uur over de ronde. 'We hebben ooit een groep topamateurs te gast gehad die per se wilden lopen. Na twaalf holes konden ook deze fitte gasten geen pap meer zeggen.' De sales manager maakt zich nog altijd vrolijk bij de herinnering.

Bulgarije is geen bekende golfbestemming en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden. Maar wie eens wat anders wil dan Spanje of Portugal en bovendien een baan wil spelen die je nooit meer vergeet, moet de reis naar de oostkust van het voormalige communistische land zeker eens maken. Zorg dan wel dat je geheugenkaart genoeg ruimte heeft. Echt, je blijft foto’s maken!