Jack Nicklaus en zijn bijzondere band met The Open

Hoewel hij er nooit een Open won heeft Jack Nicklaus wel een bijzondere band met Royal Birkdale. In 1969 schonk hij Tony Jacklin een korte putt waardoor de Ryder Cup voor het eerst in een tie eindigde met de woorden 'ik wilde je niet de kans geven deze putt te missen.' Het wordt ruim een halve eeuw later nog altijd gezien als een van de meest sportieve momenten uit de sport ooit. Mede daarom wordt The Golden Bear nog altijd overal op handen gedragen en wordt er ook deze week hier en daar stilgestaan bij zijn indrukwekkende erfenis op The Open.

Career Grand Slam

Nicklaus zag The Open als veel meer dan een van de vier majors. Het oudste kampioenschap van de golfsport ademde volgens hem geschiedenis en traditie. De linksbanen, de grillige wind en de strategische uitdagingen vroegen om een andere manier van spelen dan de meeste banen in de Verenigde Staten. Juist dat sprak hem enorm aan. St Andrews noemde hij een plek waar iedere golfer ooit gespeeld zou moeten hebben, terwijl hij Muirfield omschreef als de beste golfbaan van Groot-Brittannië.

Zijn liefde voor The Open vertaalde zich ook in indrukwekkende resultaten. In 1966 veroverde Nicklaus op Muirfield zijn eerste Claret Jug. Die overwinning was historisch, want op 26-jarige leeftijd voltooide hij daarmee de Career Grand Slam: winst in alle vier de majors. Opvallend: in het hele toernooi gebruikte hij zijn driver maar 17 keer: de rough was zó hoog dat hij het risico niet wilde nemen en liever op save speelde.

Vier jaar later volgde misschien wel zijn meest memorabele overwinning. Op de Old Course van St Andrews versloeg hij Doug Sanders in een play-off, nadat Sanders op de laatste hole van de reguliere ronde een korte putt had gemist die hem de titel had kunnen opleveren. Na de beslissende putt gooide Nicklaus uit pure vreugde zijn putter de lucht in – een zeldzaam emotioneel moment voor de doorgaans beheerste Amerikaan.

Uitzonderlijke klasse

In 1978 keerde hij terug naar St Andrews voor zijn derde overwinning in The Open. Daarmee won hij voor de tweede keer op de beroemde Old Course en verstevigde hij zijn reputatie als een van de grootste links-golfers van zijn generatie.

Toch vertellen alleen de drie overwinningen niet het hele verhaal. Tussen 1963 en 1980 was Nicklaus ongekend constant in The Open. In die periode won hij drie keer, eindigde hij zeven keer als tweede en drie keer als derde. Op één twaalfde plaats na finishte hij in al die jaren nooit lager dan de zesde plaats. Het is een reeks die zijn uitzonderlijke klasse op de Britse linksbanen onderstreept.

Dat Nicklaus juist op St Andrews afscheid nam van de majors was dan ook geen toeval. Hij noemde het de enige logische plek om zijn carrière af te sluiten. Voor een golfer die zo veel won, bleef The Open altijd meer dan een kampioenschap. Het was een eerbetoon aan de geschiedenis van de sport waar hij zijn naam voorgoed aan verbond. 'I'm very sentimental and the place gets to me every time I go there.' Met die woorden beschreef Jack Nicklaus zijn gevoel voor St Andrews, waar hij in 2005 bewust afscheid nam van zijn carrière in de majors. Voor de achttienvoudig majorwinnaar was er geen passender decor. De bakermat van de golfsport en The Open hadden voor hem altijd een bijzondere betekenis.