Afslag Op De Kennemer - Droombaan in de duinen

Ze kijken je vanaf hun ingelijste positie nog net niet allemaal recht in de ogen, de 23 winnaars van de eerdere edities van het KLM Open die werden gespeeld op de uit 1928 stammende baan in Zandvoort. Hun aanwezigheid is echter onmiskenbaar. Net als hun plaats in de geschiedenis van de uit 1910 stammende club. De foto's van mannen als Frank Dyer (1931), Ramón Sota (1966 en 1971), Seve Ballesteros (1976), Simon Dyson (2006 en 2009) en natuurlijk Joost Luiten (2013) hebben een mooie plek gekregen in de kleedkamer van het statige clubhuis en onderstrepen, nog voor je ook maar een stap op de baan hebt gezet, de bijzondere statuur van de Kennemer Golf & Country Club.

De club is bijna twee decennia ouder dan de door Harry Colt ontworpen baan, die aanvankelijk bestond uit de huidige lussen B en C, officieel de Pennink en Colt Course genoemd. Direct vanaf de start had de baan een bijzondere plek in het Nederlandse golflandschap. Ten eerste natuurlijk omdat er een eeuw geleden nog maar weinig golfbanen waren aan deze kant van de Noordzee, maar zeker ook omdat de locatie uniek te noemen is. Het kleine Nederland heeft de beschikking over zo'n 250 kilometer zandstrand en duingebieden, en op slechts een heel klein deel daarvan ligt een golfbaan. De Kennemer G&CC is daar een van. Geen zuivere linksbaan, geen pure duinbaan, maar een duinbaan met linksinvloeden. Dat is de kortst mogelijke samenvatting. Een gewéldige duinbaan met linksinvloeden.

Bunkers en schuine liggingen

Het zou mooi zijn als je kon zeggen dat de baan sinds de opening onveranderd is. Al was het maar omdat dat zo mooi klinkt en je je dan nog meer onderdeel van de historie waant. In de praktijk is er echter veel veranderd. In de Tweede Wereldoorlog namen de Duitse bezetters het terrein in beslag en maakten het uitgestrekte gebied onderdeel van hun verdedigingslinie. Een anti-tankwal doorkruiste de baan en volgens de geschiedenisboeken verrezen er niet minder dan 121 bunkers in het gebied dat ligt tussen Zandvoort aan de westkant, Bentveld aan de oostkant, en dat de Amsterdamse Waterleidingduinen als directe buren heeft. De ravage bleek na de bevrijding enorm en het kostte jaren (in 1948 werd er pas weer gespeeld) om de baan te restaureren.

Alle werkzaamheden die in de decennia daarna plaatsvonden, waren – op de aanleg van de A-holes halverwege de jaren tachtig na – kleiner van aard. Al springen de meest recente werkzaamheden, uitgevoerd onder leiding van de vaste baanarchitect Giulia Ferroni, behoorlijk in het oog. Nog niets eens zozeer het uitdunnen van het bomenbestand om de baan open, toekomstbestendig en in evenwicht met de natuur te houden, maar vooral de vele zandvlaktes die voor de begroeiing in de plaats kwamen tekenen het aangezicht van de baan in grote mate.

Zand was er al genoeg, in de vorm van tientallen bunkers. Kleine, wat diepere exemplaren op de fairway, clustertjes in verschillende vormen en maten rond de greens, en enkele exemplaren zó groot dat je er bijna een bus in zou kunnen parkeren. Stuk voor stuk goed speelbaar, al blijf je er vanzelfsprekend beter bij vandaan. Dat – er uit de buurt blijven – zal echter nog allerminst meevallen. Niet alleen omdat er zo véél liggen, het is voor de minder getalenteerde golfer (waar we onszelf ook toe rekenen) nagenoeg niet te doen om de plek waar de bal tot stilstand gaat komen goed in te schatten. Als je naar de Kennemer komt in de hoop en veronderstelling vaak 'normaal' achter je bal te kunnen staan, dan kom je bedrogen uit. Het duinlandschap glooit dat het een lieve lust is en vaker wel dan niet zul je door een klein hobbeltje of bobbeltje de bal boven of onder je voeten aantreffen, met een schuine ligging tot gevolg. Spannend als je dat maar weinig oefent, en dus ook lastig – omdat die bal, die perfect op het midden van de fairway landde, twee bounces en wat meters rol verder, toch ineens in de bunker kan liggen. De charme van golfen aan de kust, zeggen we dan maar.

The Open

Drie lussen telt de baan dus, waarvan de B- en C-lus tijdens ons bezoek de wedstrijdbaan vormden. Tijdens het KLM Open werden in het verleden ook de A-holes gebruikt, deed een deel van de B-holes dienst als ruimte voor de tented village en fungeerden hole 11 en 12 van de C-holes als tijdelijke driving range. Of dat volgend jaar ook het geval is, moeten we afwachten, maar geheel onlogisch zou het niet zijn. Niet alleen ligt het circuit van Zandvoort vanaf daar op loopafstand (met voldoende parkeergelegenheid en het OV voor de deur), ook is de officiële driving range weliswaar dik in orde maar voor de pro's ruim te kort.

Als we ons op de tee van de par 4 1ste melden en daar even op onze beurt moeten wachten (aan starttijden doen ze niet op de Kennemer, als je een starttijd boekt is dat altijd een richttijd) valt ons direct op hoe weids het voor ons liggende land is. BBC-coryfee en voormalig winnaar van het KLM Open (nota bene op de Kennemer, in 1983) Ken Brown zei ooit, staand op nagenoeg dezelfde plek, dat je hier met gemak ook The Open zou kunnen organiseren. 'De baan heeft alles in zich, te beginnen met de ruimte', mijmerde hij bij die gelegenheid.

Dan moet er wel wat lengte bij komen, dachten we direct, want met net iets meer dan zesduizend meter is de baan, naar huidige maatstaven, niet bijzonder lang. De langste hole is de par 5 2de van de A-holes (517 meter, met alleen naast de green een bunker), de kortste hole vinden we eveneens op A, de par 3 3de. Vanaf wit is die 139 meter, maar door de heersende wind vraagt die bijna altijd een clubje meer.

Het is de kant waar we vandaag niet komen, alhoewel de verleiding groot is om kriskras door de baan te gaan en zo de KLM Open-routing bij elkaar te puzzelen. Anderzijds: de slotreeks van de C-lus is precies hetzelfde als het slot van het KLM Open. Te beginnen met de par 3 15de, naar de hooggelegen green waar Andy Sullivan ooit zijn ruimtereis won. Gevolgd door de par 5 16de, met de nog hoger gelegen tee die tijdens het KLM Open als par 4 op de kaart staat. De par 3 17de wordt gekenmerkt door de lastige en goed door bunkers beschermde green. En ten slotte natuurlijk de par 4 18de, waar Joost Luiten in 2013 in een play-off Miguel Ángel Jiménez op de knieën dwong.

Uitdagende greens

Dankzij de al vroeg in het jaar harde fairways krijgen we tijdens onze ronde heel wat rol mee, waardoor we met relatief korte ijzers naar de greens kunnen. Waar dat eerst een zegen leek, bleek het in de praktijk vaak lastig. Het duurde wel een aantal holes voor we ons realiseerden dat het op de eveneens spijkerharde greens niet handig is om de vlag aan te vallen. Om in de buurt van de vlag te komen is een heel ander spelletje nodig. Laat de bal voor op de green – of zelfs nog daarvoor – landen en uitrollen richting de hole. En dan maar hopen dat je een maakbare putt overhoudt. Al is dat laatste, ook als je de bal binnen twee meter hebt gekregen, geen sinecure. De greens zijn vrijwel zeker sneller dan je op je homecourse gewend bent en voor je het weet, houd je na die putt van twee meter een terugputt van dezelfde lengte over. Als het al niet meer is, omdat je de pech had om een downhill putt over te houden. Ons uit drie personen bestaande gezelschap putte de bal in die omstandigheden in totaal zeven keer (!) van de green af. En ja, dat zegt wat over ons, maar ook over de lastige en uitdagende greens. Op goed gespeelde holes moesten we uit het niets een streep op de kaart zetten. Aan de andere kant schreven we op een paar holes waar we de bal niet zo lekker hadden geraakt zomaar een par op de kaart. Als je de bal maar op de fairway houdt, en niet in de bosjes of het zand slaat, is er veel mogelijk.

De binnenkort afzwaaiende headpro Hiddo Uhlenbeck had ons van tevoren niet voor niets gezegd dat de baan 'door de aanpassingen van de laatste jaren eerlijker is geworden, maar, zeker rond de greens, ook pittiger. Je krijgt slagen niet zomaar cadeau en het komt echt aan op skills.' We knikten toen hij het zei en wisten meteen waarom het zo'n goed idee is dat het KLM Open hier in 2027 weer te gast is. Banen hoeven, ook in dit tijdgewricht, echt niet alleen maar lang te zijn om de beste spelers uit te dagen. Om de Kennemer eronder te krijgen, moet je een beetje geluk hebben, hier en daar een goede bounce, maar moet je vooral je A-game meenemen. Ook als je op B of C speelt. En mocht je die nu onverhoopt niet bij je hebben, dan is er ook geen man overboord. Als je dan toch ergens slecht moet spelen, dan maar hier, tijdens een rondje op een droombaan in de duinen.

Praktisch

Kennemer Golf & Country Club

Adres Kennemerweg 78, 2042 XT Zandvoort

Reserveren (023) 571 28 36

Handicapvereiste 24

Website kennemergolf.nl

Greenfee 18 holes € 157,50

Baan 27 holes, par 72, Geel 5678 meter, Rood 4941 meter (B/C)