Afslag Op - Kromme Rijn: Gewoon een fijne plek

Golfbaan Kromme Rijn is niet groots, maar wel heel gezellig. Echt een baan waar je je als gast – en als lid – direct thuis voelt.

Martijn Paehlig

12 jul. '26

7 minuten

Afslag Op

Golfers

Golfers Magazine

Maak ons je Google favoriet!

Afslag Op - Kromme Rijn: Gewoon een fijne plek

Voor alles is een eerste keer, en dat geldt ook voor dingen die je liever niet meemaakt: door een verkeerde blik in de agenda misten we voor het eerst onze starttijd. Omdat we dachten juist aan de vroege kant te zijn, openden we op het parkeerterrein van Golfbaan Kromme Rijn nog even de mailbox, om daar tot onze schrik een bericht te zien met als onderwerp 'no show'. Hadden we ons zomaar een paar uur vergist in onze starttijd! Dan past maar één ding, en dat is het maken van excuses, ook nog eens langs deze weg.

Als je een starttijd boekt, meld je je op tijd bij de balie en starter. Punt. Helaas is dat niet voor iedereen vanzelfsprekend. Met enige regelmaat horen we van baanmanagers dat geboekte starttijden niet worden nagekomen, waardoor er nodeloze gaten in vaak overvolle teesheets vallen. Overmacht kan natuurlijk een reden zijn om niet (op tijd) te komen opdagen, maar zelfs dan laat je het even weten. Of zou dat wat veel restaurants tegenwoordig overkomt ook op golfbanen langzaam maar zeker de kop opsteken? Zo lazen we onlangs dat mensen geregeld bij meerdere eetgelegenheden tegelijk reserveren, om pas op de dag zelf te beslissen waar ze trek in hebben, en dan de andere restaurants niet af te bellen. Het is een van de redenen waarom steeds meer restaurants reserveringskosten in rekening brengen, als een soort garantie. Het zou ons niet verbazen als het moment dat ook golfbanen hiertoe besluiten dichterbij komt. Starttijden zijn immers een schaars goed, die je niet zonder gevolg zomaar voorbij moet laten gaan. Al waren we de spelers die op Kromme Rijn niet kwamen opdagen wel dankbaar: door hun no-show konden wij, laatkomers, alsnog de baan in.

Ontstaansvideo

Het idee voor Golfbaan Kromme Rijn dateert uit de vroege jaren tachtig, zo lezen we op de historische tegels in de hal van het clubhuis:

In juli 1983 werd er een meisje geboren in Bunnik. Haar ouders waren leden van Golfclub De Haar. Het idee van de jonge moeder – tussen de voedingen door 9 holes spelen – bleek niet realistisch. Daarop zei de jonge vader tegen haar: “Als jij niet naar de golf kan, komt de golf naar Bunnik.” Zo werd samen met een stel vrienden de Stichting Realisatie Golfbaan Agglomeratie Utrecht opgericht. Begin 1985 verscheen in het Bunniks Nieuws een oproep aan geïnteresseerden voor het lidmaatschap van een golfclub met een driving range en drie par 3 oefenholes op De Rumpst. Het liep storm.

Na enkele jaren op genoemd terrein te hebben gespeeld, verkaste de club in 1998 naar natuurgebied de Brakel. Van de aanleg van de door Gerard Jol ontworpen 9-holesbaan is een videofilm gemaakt. We hebben hem niet helemaal uitgekeken – daarvoor duurt de film net iets te lang – maar in bijna anderhalf uur van aan elkaar geplakte homevideo's zie je de baan ontstaan. Het bouwrijp maken van de grond, het trekken van sleuven voor drainage, het slaan van de eerste ballen en het vieren van feest in de containers die dienstdeden als tijdelijk clubhuis. Het moet voor de leden van het eerste uur een dierbare herinnering zijn.

Golfbaan Kromme Rijn telt dus negen holes. Tot een jaar of vijftien geleden waren er stoutmoedige plannen om uit te breiden naar achttien holes, maar die droom werd door tal van tegenwerkingen te ruste gelegd. Misschien maar goed ook: niet alleen is de trend in golf dat het steeds meer een 9-holessport wordt, ook zorgt de knusheid die het kleine terrein met zich meebrengt voor een zekere warmte. Of zoals een vrouw het zei toen we met haar in gesprek raakten op weg naar het clubhuis: 'Heel soms komt het voor dat iemand je geen gedag zegt. Nou, dat vind ik zó raar en onvriendelijk.' Wij sluiten ons daar graag bij aan en merkten inderdaad dat niet-groeten hier duidelijk de uitzondering is. Gelukkig maar. Het elkaar gedag zeggen is een van de dingen die golf tot zo'n fijne sport maakt.

Dubbele afslagplaatsen

Het beperkte oppervlak van de baan maakt wel dat het hier en daar wat dringen is, al heeft dat ook zijn charme. De oefengreens en de driving range liggen letterlijk op een paar passen van het clubhuis. En diezelfde driving range komt ook op drie holes ongewild in het spel.

Op hole 1 wordt een groot gedeelte van de rechterzijde ingenomen door een dubbele rij bomen die een natuurlijke buffer moet vormen tussen de driving range en de fairway. Maar die bomen zijn nog relatief jong – de vorige exemplaren moesten verwijderd worden – en bieden, samen met het hek dat er staat, geen volledige bescherming – zo maken we op uit de gele ballen die we aantreffen. Aan de andere kant: je moet op deze hole toch weg zien te blijven van de rechterkant van de fairway als je een schot wilt over hebben naar de green op deze bijna 350 meter lange dogleg par 4.

Op de par 4 2de sta je pal achter de achterkant van de driving range en zien we opnieuw gele ballen liggen. Nu zullen niet veel spelers de bal verder slaan dan de driving range lang is, maar het is maar goed dat er een dubbel hek staat.

De derde en laatste keer dat het oefenterrein in het spel komt, is op de par 4 4de. Een mooie hole met links een forse waterhindernis, die zich opvallend genoeg vanaf rood meer laat gelden dan vanaf de andere tees. Dit had ook een hole met een dubbele afslag kunnen zijn, bedenken we als we vanaf geel richting de fairway lopen.

Nu zijn er slechts twee par 3-holes die bij een tweede rondgang een andere tee hebben. De par 3 6de is slechts 106 meter lang en is als par 3 15de met 146 meter ruim langer. Welke van de twee holes lastiger is, hangt meer af van de pinpositie dan van de lengte: de mansdiepe bunker die pal achter de waterhindernis ligt, wil je koste wat kost vermijden. Het verschil tussen de par 3 8ste en par 3 17de is met slechts een paar meter verwaarloosbaar.

Over lengtes gesproken: vanaf de back tees meet de baan net iets meer dan zesduizend meter, vierhonderd meter meer dan vanaf geel, en dat terwijl een aantal holes (2, 4 en 7) van beide tees exact even lang is. Het grote verschil wordt gemaakt op de twee par 5-holes die de baan telt. Op de slothole moet je bijna zestig meter naar achteren, waarmee negende 541 meter lang is, terwijl je ook nog een extra slag over het water te verwerken krijgt. En op hole 5 gaat het om bijna veertig meter, die vanaf wit ook nog net langer is dan vijfhonderd meter en wat ons betreft de aantrekkelijkste hole van de baan is. Wil je een korte slag naar de door water beschermde green over hebben, dan moet je je lay-up spelen naar het smalste deel van de fairway. Misschien een risico dat je niet moet willen nemen.

Op die ene trein na is het heerlijk rustig.

Verboden af te slaan

Een ander risico dat je niet wilt nemen, zelfs niet mág nemen, is dat je bij je afslag op de moeilijkste hole een trein raakt. Op het grote bord naast de tee van de par 4 7de staat dat je niet mag afslaan als er een trein voorbij dendert. De kans dat je met een afzwaaier doel treft, is namelijk aanzienlijk: de afstand tussen de tee en het spoor is nauwelijks meer dan vijftien meter.

Ook is de baan op meerdere plekken smal. In de bijna dertig jaar sinds de aanleg is een fraaie parkbaan ontstaan en het is niet altijd lonend om de driver te pakken. Je wilt vooral recht zijn om het midden van de smalle fairway te vinden – die in veel gevallen ook nog een lichte knik heeft – of om het water uit het spel te houden. En daarvan is er best veel. Niet voor niets dankt de baan zijn naam aan de aftakking van de Rijn die langs het complex stroomt en die halverwege de slothole zelfs de fairway oversteekt.

Kromme Rijn is misschien geen baan met veel spektakel en geen baan met holes die je je tot in lengte van jaren zult herinneren. Maar het is wel een fijne plek om een rondje te golfen en na afloop neer te strijken op het hooggelegen en gezellige terras. Dus zorg dat je je starttijd haalt!