Niet elke sportvader is een held

De sportwereld heeft veel meer Amrik Rai’s nodig.

Er zijn ontelbare verhalen over vader-kindrelaties in de sport. Ik dacht eraan terug toen Aaron Rai zijn laatste putt van het PGA-kampioenschap maakte. Het besef dat hij daarmee zijn eerste Major-titel had bemachtigd, leek niet echt tot hem door te dringen. Of dacht hij aan zijn oude heer?

Het verhaal over de relatie tussen Aaron Rai en zijn vader Amrik bezorgt mij kippenhuid, om maar eens een uitdrukking van voormalig Ajax-coach Ștefan Kovács te gebruiken. De opofferingen die Amrik en zijn vrouw Dalvin – het stel heeft Indiase roots – zich getroostten om zoonlief een zo goed mogelijke golfcarrière te kunnen bezorgen, waren gigantisch.

Respect

Er zijn golfers wier financiële toekomst al zorgeloos was toen zij voor het eerst een club ter hand namen. Peter Uihlein is de zoon van Wally Uihlein, hotemetoot van Titleist en FootJoy. Maverick McNealy is de zoon van Scott McNealy, oprichter van Sun Microsystems, dat in 2010 voor 7,4 miljard dollar aan Oracle werd verkocht. De Noor Kristoffer Reitan is de kleinzoon van Odd Reitan, een supermarktmiljardair die goed is voor negen miljard euro.

En zo zijn er meer. Maar Aaron Rai, die met zijn zege op de Aronimink Golf Club 3.690.000 dollar verdiende, is niet een van hen. Zijn vader was maatschappelijk werker, zijn moeder verpleegkundige. Gezamenlijk hadden zij in hun woonplaats Wolverhampton een modaal inkomen toen zij zich ervan lieten overtuigen dat Aaron een talentvolle golfer was. En wat deed Amrik toen? Hij nam ontslag, zodat hij zijn zoon zoveel mogelijk terzijde kon staan. Let wel: zonder hem tot last te zijn.

Beroemd is het verhaal over het gebruik van de iron covers. Toen Aaron 7 was, kocht zijn vader een golfset voor hem. Omdat het hun aan de middelen ontbrak om zo’n set zomaar te vervangen, leerde Amrik hem om na elke training de groeven van de ijzers met een speld en babyolie schoon te maken en er steevast beschermhoezen omheen te doen. Uit respect voor zijn ouders doet Aaron dat nog steeds.

Het gevaar van doorslaan

Dat vaderlijke bemoeienis kan doorslaan wordt niet alleen in de golfsport ervaren. Zelf was ik ooit wedstrijdzwemmer. Dat betekende dagelijks om zes uur ’s ochtends voor anderhalf uur het zwembad in, waarbij een van mijn trainingsmaatjes altijd werd vergezeld door zijn vader, een nerveuze man die zich tot ergernis van onze coach uit-en-te-na met de trainingen bemoeide.

De prestaties van die arme jongen leden er duidelijk onder en het verhaal eindigde dramatisch toen zijn vader zich - de jongen was nog een puber, we zagen hem nadien nooit meer - in het bijzijn van zijn vrouw en kinderen door zijn hoofd schoot. Dat dat niet uniek was bleek bijvoorbeeld een halve eeuw later, in 2017, toen de voormalige Zuid-Afrikaanse topgolfer Wayne Westner (55) zichzelf op dezelfde wijze van het leven beroofde. Zijn gezin had zich op dat moment doodsbang in de badkamer opgesloten.

De sportwereld heeft veel meer Amrik Rai’s nodig.