KLM Open: toernooi met rijke historie

Eerste Open: de Belgische connectie

Op 31 augustus 1912 won George Pannell op de baan van de ‘The Hague Golfclub’ het allereerste Internationaal Open Golfkampioenschap van Nederland, met een score van 158 slagen. Hij was pro van Ravenstein, die officieel Koninklijke Golf Club van België heet. Als er iets elitair was of is, dan is het deze club wel. Pannell bleef tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in België. Hij meldde zich vrijwillig bij het Britse leger en werd aan het front in Frankrijk ingedeeld bij de Rifle Brigade. In 1917 ontving hij de Military Medal for Gallantry. Na de oorlog keerde Pannell terug naar Ravenstein en dat stelde hem in staat om met regelmaat aan de Opens van België en Nederland mee te doen. In 1922, op Noordwijk, won hij ons Open voor de tweede keer.

Het Belgisch Open was, zeker voor de Tweede Wereldoorlog, vaak veel sterker bezet dan ons kampioenschap en dat was waarschijnlijk de reden dat Pannell de trofee nimmer mee naar huis mocht nemen. Wel won hij het Belgisch profkampioenschap een aantal keer. Op Ravenstein kreeg hij een 19-jarige assistent die hem in sportief opzicht zou overvleugelen: Flory Van Donck, winnaar van zo’n zestig Europese toernooien, waaronder vijf keer ons Open. In het voorjaar van 1940 moest George Pannell (opnieuw) naar Engeland vluchten. In de Britse wedstrijd-annalen wordt hij voor zover bekend nog één keer vermeld, als deelnemer aan het Sundridge Park Tournament. Hij liet een 89 noteren, maar speelde met geleende stokken. Zijn eigen set stond nog in het clubhuis van Ravenstein. ‘Die stokken zijn nu in vijandelijke handen’, zei hij.

Het Argentijnse volkslied

Het bezoek van Roberto De Vicenzo, de 27-jarige Argentijnse professional, aan ons land is een evenement geweest waarover nog lang zal worden gesproken. Deze aardige, bescheiden jongeman, die zo zijn best deed om zich in de paar woorden Engels, welke hij machtig was, verstaanbaar te maken, die in het leven even rustig zijn weg gaat als op de golfcourse, die niet rookt en bij uitzondering een glas wijn drinkt, heeft door zijn innemende manier van optreden met één slag de harten van de Nederlandse golfers gewonnen. Zo begon Maandblad Golf het verslag van het Open van 1950 – het enige dat ooit op Toxandria werd gespeeld. Het was meteen een van de meest bijzondere in de geschiedenis van het kampioenschap. De Vicenzo opende op de par 70-baan met een 69. Daarna volgde een keurige 65, wat slechts een opwarmertje bleek voor de derde ronde. De Vicenzo maakte een eagle en zeven birdies voor een 63 en stond vijftien slagen voor. In de laatste ronde deed hij het wat rustiger aan, maar zijn 71 was genoeg voor een marge van veertien slagen. De Vicenzo won dat jaar ook de Opens van België en Frankrijk, en in 1967 werd hij tweede in The Open – achter Bobby Locke. De Argentijn had zeventien (!) jaar moeten wachten eer hij The Open won. Dat was op Royal Liverpool, waar hij twee slagen voorsprong had op Jack Nicklaus.

Nog geen jaar later moest hij de grootste deceptie van zijn leven verwerken. In de laatste ronde van The Masters maakte hij op de 17de een birdie, maar medespeler Tommy Armour schreef een par op. Een teleurgestelde De Vicenzo dacht dat hij gelijk was geëindigd met Bob Goalby en tekende zonder zijn kaart te checken. De birdie bleef een par en Goalby won. Het ontlokte De Vicenzo een van de bekendste uitspraken in de historie van The Masters: ‘What a stupid I am.’ Nog even terug naar Toxandria en het Open van 1950. Toen duidelijk werd dat De Vicenzo ging winnen, besloten de Heren van Tox een bijzondere prijsuitreiking te organiseren en het Bredase harmonieorkest Vondel het Argentijnse volkslied te laten spelen. De uit 1813 stammende Himno Nacional Argentino is een volkslied vol passie en schalde over de baan, tot grote verrassing van De Vicenzo. Maandblad Golf schreef: Het resultaat was dan ook dat een eenvoudige Argentijnse jongen, toen hij daar tussen de dennen van een ver en vreemd land, te midden van mensen die zijn taal niet spraken, zijn volkslied hoorde spelen, de tranen in de ogen sprongen. De paar woorden van dank, die hij daarna in zijn begrijpelijke verwarring wist te uiten, kwamen werkelijk uit zijn hart.

Paspoort vergeten

Hij was van plan geweest om na zijn eclatante zege terug te keren. Dat beloofde hij ook bij de prijsuitreiking. Maar het kwam er nooit van: eerst de oorlog en toen Amerika. Bobby Locke deed mee aan het Open van 1939 op de Kennemer en won met zes slagen voorsprong op Cecil Denny – 281 om 291 slagen. Locke kwam, zag en overwon, zo kopte Maandblad Golf. Dat hij geen lage scores liet noteren (71-70-69-71), lag volgens hem en de auteur aan het feit dat de pins op lastige plekken stonden. Arthur D’Arcy Locke was tijdens het kampioenschap van 1939 pas 21 jaar, maar al wel een ster. Dat bleek een paar dagen voor het Open in Zandvoort. Hij vloog van Engeland naar Nederland, maar bleek bij aankomst op het Rotterdamse vliegveld Waalhaven zijn paspoort niet bij zich te hebben. Geen probleem: de dienstdoende douanier herkende de golfer en verleende hem toegang tot het Koninkrijk der Nederlanden. Bobby Locke won ook andere Opens. Zo won hij het Zuid-Afrikaans Open vanaf 1937 vier keer op rij – waarvan een keer als amateur – en in 1938 was hij de beste in het Iers Open. In de Tweede Wereldoorlog vloog hij als piloot van de Zuid-Afrikaanse luchtmacht tal van missies. Hij vatte het zelf later zo samen: ‘Mijn diensttijd bij de luchtmacht duurde vijf jaar en drie maanden, waarin ik 1.800 vlieguren heb gemaakt in een-, twee- en viermotorige vliegtuigen.’ Zijn talent was zo groot – hij was mogelijk de beste putter ooit – dat Locke naar de VS trok. Al voor de oorlog had Walter Hagen – met elf zeges derde op de All-time Major Wins List – hem geadviseerd om naar Amerika te gaan. Nadat hij in het seizoen 1946-1947 in eigen land Sam Snead in zestien matches twaalf keer had geklopt, was de Zuid-Afrikaan inderdaad klaar voor de PGA Tour: in vijf jaar tijd won hij negen keer. In een van die toernooien, het Chicago Victory National Open van 1948, zette Locke het veld op zestien slagen achterstand. Daar kwamen drie overwinningen in The Open bij: in 1949, 1950 en 1952. En dat ondanks het feit dat zijn drives veel korter waren dan die van de betere spelers op de PGA Tour. Maar de Amerikaanse PGA vond dat Locke te vaak zijn afspraken niet nakwam en deed hem in de ban. Die werd na een jaar opgeheven, maar Locke had geen zin meer in een vol schema in de VS. Helaas zat een terugkeer naar ons Open er niet meer in.

Abonnee worden?

Het hele artikel over opvallende verhalen van het KLM Open is te lezen in Golfers Magazine 4 dat nu in de winkel ligt. Wil je alle verhalen – en alle andere artikelen – lezen? Sluit dan nu een speciaal KLM Open abonnement af en ontvang hét golftijdschrift van Nederland binnenkort thuis op de mat.