Dagboek van Waterland Dames 1 – over polonaises en presentjes

Na een onderbreking van een week (in verband met moederdag?) reisden we deze week af naar Golfclub Amelisweerd voor de laatste competitiewedstrijd van het seizoen. De opdracht voor het team van Waterland? Een resultaat neerzetten tegen het sterke team van De Goyer, de mogelijke poulewinnaar. Op papier misschien een onmogelijke opgave, maar dat maakte de uitdaging alleen maar mooier.

Net meer alleen voor onze eigen eer

Het begon allemaal al tijdens het voorspelen. Amelisweerd had er namelijk belang bij als wij punten zouden pakken tegen Goyer. Dat betekende dat we tijdens onze oefenronde werden vergezeld door twee sterspelers van de club: Judy en Machteld. Zij namen uitgebreid de tijd om ons alle ins en outs van de baan uit te leggen en gaven tussendoor ook nog een spoedcursus “hoe speel je eigenlijk competitie?”. Ons team, waarin twee speelsters elkaar bij de start zelfs nog voor het eerst de hand moesten schudden, hing aan hun lippen. Na een middag vol wijze lessen en tactische inzichten was de conclusie unaniem: volgend jaar gaan we dit allemaal nét iets serieuzer aanpakken.

Professionele caddies

Voor de laatste wedstrijd van het seizoen stonden we opnieuw met zeven vrouwen sterk aan de start. De weersvoorspellingen waren typisch Nederlands: het kon alle kanten op. Precies zoals ons spel soms ook. De grote vraag van de dag was of wij onze belofte aan Amelisweerd waar konden maken? Na een laatste peptalk van het thuisspelende team gingen we vol goede moed de baan in.

Anna (hcp 19,6) 4-3 liet met een overtuigende overwinning opnieuw zien hoe belangrijk ze voor het team is.
Eleanor (22,6) 3-3 speelde knap all square tegen een tegenstander met een opvallend lage handicap en hield haar hoofd koel onder de druk.
Amanda (20,2) 3-3 vocht zich eveneens naar een gelijkspel en liet zien inmiddels aardig gewend te zijn geraakt aan het Nederlandse weer.
Cristina (22,1) 1-7 trof helaas een tegenstander die werkelijk alles raakte; tegen zoveel pars viel weinig te beginnen.
Teresa (20,4) 4-2 had tijdens haar single een professionele caddie aan de tas: teamcaptain Marijn. Eindelijk kon zij haar PGA Caddie Coach-leerstof in de praktijk brengen en met succes!
Anita (24,8) 4-2 speelde slim en tactisch. Haar tegenstandster had niet voorgespeeld en daar maakte Anita dankbaar gebruik van.

De singles werden uiteindelijk gewonnen, al liepen we nét de extra punten mis voor het doelsaldo. Opnieuw kwam het neer op slechts één hole verschil. De tussenstand: 8-6. Daar konden we prima mee aankomen bij de turn, waar we als bedankje werden verrast met een extra stuk overheerlijke Spaanse tortilla. Die viel bijzonder goed in de smaak, zeker bij onze Latina’s. Maar of dat extra stukje later misschien toch iets te zwaar op de maag lag…

Temperament in de greensomes

Met een goed gevoel én een volle buik begonnen we aan de greensomes.

Anna en Eleanor 3-4 mochten het spits afbijten. Hun partij bleef spannend tot de laatste hole. De tegenstanders van Goyer discussieerden onderweg opvallend vaak over wiens bal nu eigenlijk dichter bij de vlag lag vermoedelijk vooral om stiekem mee te kunnen kijken naar de lijnen en bal snelheid op de greens. Uiteindelijk verloren Anna en Eleanor nipt.

Amanda en Cristina speelden officieel all square, al voelde dat voor ons eerlijk gezegd meer als een overwinning. Op hole 17 ontstond discussie over wie hole 10 eigenlijk gewonnen had. Om het speltempo erin te houden werd besloten de discussie later tijdens de borrel voort te zetten. Intussen was de Spaanse tortilla uitgewerkt en kwam het temperament van Amanda langzaam bovendrijven. Om de rust te bewaren liet ze uiteindelijk Cristina het woord doen. Omdat het voor Goyer écht ergens om ging “promotie” besloten we uiteindelijk akkoord te gaan met de gelijke stand.

Bij Teresa en Anita bleek de hulp van captain Marijn tijdens de singles nog goud waard, maar in de greensome maakte diezelfde betrokkenheid sommige situaties juist ingewikkelder. Daarom besloot Marijn wijselijk de rest van de partij haar mond te houden. Dat werkte wonderbaarlijk goed: van 4 down vochten Teresa en Anita zich helemaal terug tot slechts 1 down op de laatste hole. Helaas ging juist die beslissende hole verloren.

Met een eindstand van 13-9 voor de uiteindelijke poulekampioen konden we echter tevreden terugkijken. Zeker geen afgang, integendeel.

Eens maar nooit weer

Toen teamcaptain Marijn ergens in de wandelgangen had opgevangen dat het gebruikelijk zou zijn om alle captains op de laatste speeldag een cadeautje te geven, had zij dat uiteraard keurig geregeld. Als relatief nieuwe captain in competitieland geloofde ze alles wat haar werd verteld. Ze had prachtige prints laten maken door Courseframes. Alleen bleek dat cadeautjes uitdelen helemaal geen traditie te zijn. Omdat de andere captains met lege handen verschenen, keerde Marijn dus óók met lege handen terug naar tafel. Gelukkig zette haar eigen team haar alsnog uitgebreid in het zonnetje met een verrassingspakket, inclusief een doosje paracetamol voor alle hoofdpijnmomenten gedurende de competitie.

Haar dankwoord eindigde dan ook met de inmiddels legendarische woorden: “Eens maar nooit weer.” Bij deze staat de vacature voor teamcaptain dus officieel open.

Onze complimenten gaan uit naar Golfclub Amelisweerd, dat van de laatste speeldag een waar feest wist te maken. Er was een heerlijke barbecue, een volkszanger die de boel op stelten zette en tijdens de tweede polonaise wist De Haar er als Houdini tussenuit te knijpen. De rest van de teams danste vrolijk verder.

En daarmee komt ook een einde aan deze reeks over Waterland Dames 1. Hopelijk tot volgend jaar. Wie zolang niet kan wachten kan onze avonturen blijven volgen via Instagram: Golfmeiden.