Dagboek van Waterland Dames 1 – Ontvangstcomité

Sommige golfdagen beginnen met een strak geslagen drive. Andere met een wenkbrauw die al bij de koffie omhoog schiet. De tweede competitieweek van Waterland Dames 1 had een beetje van allebei.

We waren te gast op Goyer Golf & Country Club en laten we daar meteen duidelijk over zijn: wat een baan! Een parel. Strak onderhouden, uitdagend zonder flauw te worden, en met een ontvangst waar je als team alleen maar stil van wordt. En dat gebeurt niet vaak bij ons... Wie nog twijfelt: ga erheen, al is het alleen al om te zien hoe mooi golf kan zijn als alles klopt. En als je geluk hebt, pik je meteen een dag topgolf mee tijdens een van de evenementen zoals het Dutch Ladies open.

Maar goed, wij kwamen niet alleen voor het uitzicht.

Flair

Het begon al op de tee. Deze speelronde viel samen met de Pink Ribbon-week, dus ons toch al opvallende tenue kreeg een extra upgrade: roze lintjes, visors, het hele pakket. Subtiel was anders, maar hé.. als je het doet, doe het goed. Dat leidde rond het clubhuis tot wat gefluister, wat blikken en zelfs een opmerking of twee die ergens tussen bewondering en verwarring in hing. Laten we zeggen: niet iedereen weet hoe je met flair omgaat.

Op papier speelden we tegen een sterker team. Altijd leuk, want dat betekent dat je niets te verliezen hebt en alles om voor te knokken. De teamcaptain besloot de opstelling flink door elkaar te gooien. Officieel: tactiek. Onofficieel: mogelijk ook logistiek van persoonlijke aard (iets met een zwakke blaas). Hoe dan ook, de nieuwe volgorde zorgde voor nét genoeg verwarring om iedereen scherp te krijgen, inclusief onszelf. Zoals het een baan als de Goyer betaamt, speelt water een hoofdrol. Niet overdreven veel, maar precies genoeg om je eraan te herinneren dat een bal ook gewoon kan verdwijnen. Gelukkig waren we goed voorzien via Yourlakeballs en hebben we een kleine bijdrage geleverd aan de lokale biodiversiteit.

Onverwachte baanbewaking

Vanaf de eerste afslag was duidelijk: dit zou geen rustgevende wandeling worden, eerder een gevecht. Drives richting bunkers, putts die niet werden gegeven (zelfs niet die van dertig centimeter) en matches die tot de laatste hole spannend bleven. Precies zoals competitie bedoeld is.

Carlijn begon stroef, mede door een blessure die haar deelname tot het laatste moment onzeker maakte, maar op karakter vocht ze zich terug en beperkte de schade knap (2-4). Anna maakte haar debuut en speelde alsof haar leven ervan afhing en dat bedoelen we als compliment. Een gelijkspel die voelde als winst (2-2). Amanda liet zien dat voorbereiding loont: vorige week nog caddie, nu zelf in de baan en meteen winst. Dat is geen toeval (4-3).

Captain Marijn hield haar partij spannend tot het einde, waar ze te maken kreeg met onverwachte “baanbewaking”: twee bijzonder territoriale zwanen bij de waterkant. Haar bal lag precies daar waar je hem niet wilt hebben, en het ontvangstcommissie was minder gastvrij dan in het clubhuis. Na wat diplomatiek manoeuvreren inclusief een elektrische trolley als onderhandelingsmiddel werd er een oplossing gevonden. En alsof het zo moest zijn, viel haar laatste putt alsnog. Soms schrijf je het niet, maar gebeurt het gewoon (3-5). Eleanor pakte opnieuw een knappe winst na een partij die tot het einde alle kanten op kon (4-3) en Anita tenslotte vocht voor wat ze waard was, maar kwam deze keer net tekort (1-4).

Opgeheven hoofd

Bij de greensomes werd het nog even interessant. De tegenstander had zo haar twijfels over onze opstelling, maar die bleek keurig volgens de regels gewoon in orde. Dat weerhield Carlijn en Anna er niet van om hun partij overtuigend te winnen (5-0). Amanda en Marijn vormden een verrassend sterk duo, tot de honger toesloeg en de scherpte iets afnam (2-3). Eleanor en Anita hielden het spannend tot het eind en sleepten er een gelijkspel uit (3-3).

Na 18 holes leverde dat toch nog waardevolle punten op. Niet genoeg voor de winst, wel genoeg om met opgeheven hoofd de dag af te sluiten.

En toen kwam de borrel. Waar sommige wedstrijden eindigen in stilte, begon hier het tweede bedrijf. Discussies over eerlijkheid, opstellingen en interpretaties van regels vlogen over tafel. Wij hielden het simpel: wijntje erbij, golfschoenen uit, en nagenieten van een dag vol golf, chaos en verhalen die alleen in competitie ontstaan.

Eindstand: verlies. Gevoel: allesbehalve.

Volgende week zijn wij gastvrouw op onze eigen baan. En als deze ronde iets duidelijk heeft gemaakt, is het dit: onderschat ons gerust. Dat maakt het alleen maar leuker.