McIlroy struikelend over de finish naar tweede Groene Jasje

Voor dingen die je heel graag wilt, moet je meestal hard werken. Maar de diepe zucht van Rory McIlroy, toen hij op de 72ste hole van de 90ste Masters na wéér een afzwaaier met de driver tussen de bomen een lijn naar de green probeerde te ontdekken, sprak boekdelen. Kan het dan nóóit normaal, sprak uit de blik naar zijn vriend en caddie Harry Diamond. Never a dull moment met Rory McIlroy, een van de beste golfers van zijn generatie, maar ook een mens van vlees en bloed, die bij spanning rare dingen doet.

De move van Rose

McIlroy begon de slotdag samen met Cameron Young op -11, twee slagen los van het veld. Maar ze zeggen niet voor niets dat The Masters eigenlijk pas op zondagmiddag op de tweede negen begint. En toen stond Justin Rose op -12 fier bovenaan het leaderboard. Zou de 45-jarige Engelsman na drie tweede plaatsen dan eindelijk dat Groene Jasje om de schouders krijgen?

Nee. Ook Rose voelde de zenuwen en struikelde in Amen Corner. Na een geflufte chip en een drieputt konden zijn titelaspiraties weer voor een jaar in de kast. En hoeveel jaar heeft de Engelsman nog?

McIlroy stond na zes holes twee boven voor de dag en was net als zaterdag in gevecht met een driver die naar rechts wilde, terwijl zijn ijzers een voorkeur voor links hadden. Waar was toch die vloeiende swing van de eerste twee ronden? 'Ik heb al een Groen Jasje in de kast en kan vrijuit spelen', zei hij de afgelopen dagen meerdere keren, maar daar was niets van te merken.

Misschien was de move van Rose precies wat de titelverdediger nodig had. Hij vond van de tee vaker de fairway en met vier birdies rond de turn – waarvan een zeer indrukwekkende op de gevaarlijke par 3 12de – stond de naam McIlroy gewoon weer bovenaan de gigantische leaderboarden op Augusta National. Mede omdat Young na de turn geen birdieputt meer wist te maken.

De uitdagers

Zou het dan toch? Er gingen wel spelers laag op de slotdag, waaronder Max Homa (67), Collin Morikawa (68), Russell Henley (68) en Tyrrell Hatton (66), maar hun achterstand was te groot om aanspraak te maken op de titel. -10 was niet goed genoeg.

Natuurlijk mengde Scottie Scheffler zich ook in het gevecht. De nummer 1 van de wereld begon met vier slagen achterstand, maar iedereen weet dat je de tovenaar nooit moet afschrijven. Niet voor niets heeft hij al twee Groene Jasjes in de kast hangen. Met birdies op 15 en 16 ging hij naar -11 en mengde hij zich nadrukkelijk in de strijd.

McIlroy voelde de druk. Met twee knappe birdies in Amen Corner leek hij even de Rory uit de eerste twee ronden, maar de spanning werd toch weer regelmatig teveel voor zijn deze week kwetsbaar ogende swing. Op de par 5 15de bleef zijn korte pitch maar nét droog, op de eenvoudig spelende 16de was hij ruim te lang en op de lastige 17de – die de hele dag niet één birdie toestond – miste hij de green aan de verkeerde kant.

Keer op keer redde de nummer twee van de wereld zich echter met briljant kort spel uit de netelige situaties en redde hij zijn par. Vooral de putt op de par 3 16de was wonderschoon. McIlroy schatte de gigantische break perfect in en hield een tap-in voor par over. Niet zo mooi als de chip-in van Tiger, maar weer en hole uit de weg.

Een simpele bogey

En zo bereikte de Noord-Ier de tee van de laatste hole op -13, twee slagen voor op uitdager Scheffler. Een simpele bogey was voldoende om zijn titel succesvol te verdedigen, iets wat alleen Jack Nicklaus, Nick Faldo en Tiger Woods eerder voor elkaar kregen. Maar simpel is een woord dat niet in het woordenboek van McIlroy voorkomt.

Alles links was goed, zelfs de bunker, maar de drive zeilde ver naar rechts tussen de bomen. Er moest nog één keer gescrambled worden. Gelukkig was McIlroy zó ver rechts dat hij met een draw over de fairway van 10 de greenside bunker wist te vinden. Een bunkerslag en twee putts later stond de noodzakelijke bogey op de kaart: -12. Genoeg om de 90ste Masters te winnen. De oerkreet was misschien iets minder hard dan die van twaalf maanden geleden, maar kwam nog steeds uit zijn tenen. Dat was heel hard werken.

'Toen ik die up and down op 16 had gemaakt, zei ik tegen mezelf dat ik nog maar vier goede swings nodig had', aldus een lachende McIlroy. 'Ik wist er maar één te maken, maar heb het toch voor elkaar gekregen.'

Als je zonder je beste spel, en af en toe struikelend, tóch als eerste over de finish komt, dan ben je een grote. Twee Groene Jasjes, zes Majors, het is maar weinigen gegeven.

'Ik heb zo lang moeten wachten om The Master te winnen, en nu twee op rij... Ik dacht vorig jaar dat het moeilijk was omdat ik The Masters nodig had om de Career Grand Slam te winnen, maar het is gewoon moeilijk om The Masters te winnen.