Seve, Sir Nick en Casey Jarvis, dat kán toch niet?

Casey Jarvis is best een aardige golfer. Sterker, de Zuid-Afrikaan won onlangs twee toernooien achter elkaar: de Opens van Kenia en Zuid-Afrika. Afgelopen zondag had hij zelfs een uitstekende kans om er drie op rij te winnen. Maar in de slotfase van het Joburg Open ging het mis. Bevangen door spanning miste hij op zeventien een cruciaal puttje. De zege ging naar Dan Brandford. Dat Casey Jarvis drie zeges op rij op de Europese Tour kon winnen, past helemaal in de vrije val waarin het circuit zich bevindt. Weet u het nog? Nog niet zo lang geleden kon ook zijn jonge landgenoot Jayden Schaper dat doen. Hij haakte eveneens af.

Er zijn nu 2090 toernooien gespeeld sinds de start van de Europese Tour in 1972. In die 44 jaar hebben maar twee spelers drie toernooien achter elkaar gewonnen: Severiano Ballesteros en Nick Faldo. En dan hebben we het waarschijnlijk over de twee grootste Europese spelers van de laatste vijftig jaar. Seve won vijftig keer, waaronder twee Masters en drie Opens. Met dertig overwinningen is Faldo de succesvolste Engelsman op het Europese circuit. O ja, hij won drie Masters en drie Opens.

 En dan hebben we het nog niet eens over de gigantische bijdragen die beiden hadden aan de Europese Ryder Cup-successen.

Geschiedenis schrijven

Andere grote namen wonnen er nooit drie op rij: Sandy Lyle, Ian Woosnam, Bernhard Langer, Colin Montgomerie, Rory McIlroy, Justin Rose - om er een paar te noemen. Met andere woorden: dat Schaper en Jarvis er zo dicht bij waren, heeft alles te maken met de zwakte van de Europese Tour die meer dan ooit dreigt te worden vermalen in de strijd tussen LIV en de PGA Tour. Al maanden doen er meestal vier, vijf spelers uit de top-100 van de wereldranglijst aan de toernooien mee.

Ja, dan krijg je de successen van mannen die vroeger niet eens in de schaduw van de grote kampioenen van de Europese Tour konden staan. Ik gun de Zuid-Afrikanen hun zeges, maar met geschiedenis schrijven had het niets te maken.