Handen af van mijn grip!

Het is de basis van elke swing. Wie hier een probleem mee heeft, kan de rest van de ronde – of erger – wel afschrijven. Doe één ding dus nooit. Een opmerking maken over iemands grip. Tenzij je drie down staat met drie te spelen en je echt héél graag wil winnen in een matchplaywedstrijd. In alle andere gevallen is het een absolute no-go.

Misschien is een leeswaarschuwing vooraf noodzakelijk. Een soort disclaimer dat ik geen verantwoordelijkheid draag voor eventuele gripproblemen die uit het lezen van dit stukje voort kunnen komen. Alleen het nadenken over je grip kan al voor kortsluiting zorgen. Zeker als je al lang golft, pak je je club meestal gedachteloos vast. En nu ga je er vrijwel zeker wél over nadenken. Of je wil of niet. Dus een stukje schrijven en lezen over dit vitale onderdeel van ieders swing is niet zonder risico. Het is maar gezegd.

…

Dan moet je het zelf weten. Mijn schuld is het niet als je jezelf zo op de bank ziet zitten in een poging je grip na te bootsen, Je neemt het risico voor lief of vindt het klein genoeg om te nemen. Je kan je immers niet overal tegen beschermen…

'Mijn' grip

Zelf betrap ik me er best vaak op dat ik – al dan niet met een club in mijn handen, het kan ook een pollepel zijn – mijn grip naboots. Voor het gevoel, om te kijken of mijn duim nog op de goede plek ligt, om, nou ja…uit gewoonte eigenlijk. Het begon een paar jaar terug als opdracht van de pro die me met twee kleine tips van mijn slice afhielp en me richting een bescheiden draw stuurde. Hoe? Door een minimale aanpassing in de grip. Maar omdat die grip vijftien jaar de tijd had gehad om in te slijten, kreeg ik als huiswerk mee om regelmatig, en niet alleen op de golfbaan, mijn grip te oefenen. Voelen en ervaren hoe de grip in zijn ogen zou moeten zijn, net zolang tot het weer ‘mijn’ grip was.

Inmiddels voelt de grip vertrouwd, hoef ik er nauwelijks nog over na te denken, maar dat heeft zijn tijd nodig gehad. Het is daarom ook dat de meeste teaching-pro’s heel voorzichtig zijn met het suggereren van een aanpassing van de grip. Een millimeter of twee meer naar rechts of links met je duim en de hele keten van je swing – belangrijker nog de balvlucht – verandert. Het is precies dat, millimeterwerk, en dat moet je met beleid benaderen. Toch kan het ontzettend lonend zijn. Het is echt niet voor niets dat er ook tal van playing-pro’s zijn die voor elke slag (echt élke slag) checken of hun grip goed is. Weten ze in elk geval zeker dat het daar niet aan ligt.

Doe je dat expres?

En juist omdát het millimeterwerk is, doe je er goed aan om een worstelende flightgenoot tijdens de ronde geen tip te geven over de grip. Ook niet als het heel goed bedoeld is. Het middel is vaak erger dan de kwaal en kan nog lang na-ijlen. Inmiddels neem ik het een niet nader te noemen golfvriend niet meer kwalijk maar zijn ooit terloops gemaakte vraag ‘of ik expres mijn linkerduim los van de grip liet’, zat me wel een tijdje in de weg, want wat dééd ik eigenlijk met die duim? Nooit was deze een probleem geweest, nooit bewust aanwezig, maar ineens dacht ik bij elke swing alleen nog aan…

Die ronde raakte ik geen bal meer.

En we waren niet eens aan het matchplayen.

(Deze column was eerder te lezen op nvgj.nl)