Afslag Op Loonsche Duynen: Met reuzenstappen door de baan

We hadden het ons nog zo voorgenomen om ons verhaal over wat eerst Efteling Golf heette niet te beginnen met het grote attractiepark dat pal naast de deur ligt. Maar nog voor we het ruime parkeerterrein van de uit 1995 stammende baan ook maar bereikt hebben, zit 'dat' deuntje alweer in ons hoofd. Het door Toon Hermans en Ruud Bos (de componist, niet de golfer) bedachte melodietje van Carnaval Festival is zonder meer een van de grootste oorwurmen die er is. Dus als we langs de entree van het pretpark rijden, en de muren van het Land van Laaf zien, klinkt als vanzelf het 'tè-tètètè-tètètètèdèdè' in ons hoofd. En nu vrijwel zeker ook bij jou, waarvoor excuses. Overigens heeft de door Donald Steel ontworpen baan sinds januari 2021 niets meer te maken met het bekende pretpark in Kaatsheuvel en verwijst Golfpark De Loonsche Duynen er ook nagenoeg nergens meer naar. In 2019 nam de directie van de Efteling de beslissing om de golfbaan af te stoten omdat 'het runnen van een golfpark niet meer past bij de visie, waarin de focus ligt op het attractiepark. Binnen de visie Efteling 2030 is een duidelijkere focus voorzien op attractiepark- en verblijfsgasten. De exploitatie van het 116 hectare tellende golfpark uitbesteden aan een partij die hierin gespecialiseerd en gecommitteerd is, past daarin', zo lezen we in oude stukken terug.

Gameplan

Die partij werd de Hollandse Golfbaan Exploitatiemaatschappij (HGE), die inmiddels de scepter zwaait over maar liefst veertien Nederlandse golfbanen. Vijftien als Naarderbos straks weer opent. Dat betekent dat veel herkenbaar is voor spelers die ook wel eens op een van de andere banen van de HGE komen. Dat gastvrijheid ('gewoon gezellig') hoog in het vaandel staat bijvoorbeeld, maar ook dat je als gast niet hoeft te lopen dwalen. Zelden zagen we zoveel bordjes! Om ons de weg te wijzen naar de volgende hole, om ons erop te wijzen hoelang we op een bepaalde hole ongeveer bezig zouden moeten zijn, maar ook om ons welkom te heten en te vragen of we niet vergeten zijn om ons aan te melden. Kennelijk zijn er gasten die zich niet eerst melden voor ze naar de eerste hole wandelen.

Nu kan het zijn dat dat laatste niet uit onbeleefdheid maar uit nood geboren is, omdat je anders je starttijd zou missen. Om bij de golfbaan te komen moet je tenslotte dezelfde route rijden als degenen die zich opmaken voor een dagje achtbaan, en dat betekent dat je op mooie dagen ruim extra tijd moet inplannen om je starttijd te halen.

Wij zijn vandaag dik op tijd en kunnen dankzij een gaatje in het teesheet direct van start op de nog nagenoeg lege baan. Maar de baan vult zich al snel. Als we na een paar uur richting de tee van de par 5 14de lopen, zien we op de green een vierbal, halverwege de fairway een vierbal en op weg naar die fairway nog een tweebal. Elf spelers op één hole... Hoewel de bordjes in de baan ons er meermaals op wijzen hoelang we nu bezig hadden moeten zijn, denken we ook aan een ander bordje dat we zagen, met de volgende tekst: Speel je sneller? Jaag andere spelers niet onnodig op. Je kunt worden doorgelaten als er voldoende ruimte is in de baan. Die ruimte is er nu niet en dus hebben we, nadat we de eerste negen razendsnel hebben afgewerkt, alle tijd om onze herinneringen aan eerdere bezoeken de revue te laten passeren en wat aantekeningen te maken.

Digitaal baanboekje

Op de eerste twee holes van de Loonsche Duynen is het rustig inkomen. Brede par 4’s met bunkers op ongeveer tweehonderd meter van de (gele) tee en een lichte knik naar rechts, al gaat het te ver om het doglegs te noemen. Het gameplan is hier duidelijk: speel weg van de bunkers en een par moet mogelijk zijn.

Zo helder als het gameplan op de eerste twee holes is, zoveel hoofdbrekens kost ons de tee van hole 3. Hoe vaak we hem ook al speelden, nog altijd weten we niet wat nu de beste manier is om deze 468 meter lange par 5 aan te vallen. Op ongeveer 160 meter van de tee begint een beek die tot en met de green door de fairway meandert. Bij elke slag komt de vraag op of je nu links of juist rechts van de hindernis moet blijven. De ene keer is er meer ruimte aan de ene kant, de andere keer weer aan de andere kant. Bij wijze van experiment kiezen we ervoor om de hole nu eens niet met een driver maar met een ijzertje 5 af te slaan. We houden de bal bij de afslag voor de sloot, spelen de tweede slag naar de linkerkant van de fairway, steken vervolgens over naar de rechterkant, chippen van voor de green naar de vlag en maken een korte putt voor par. Voor het eerst in lange tijd (misschien wel ooit) is het gelukt om een par te maken op de als moeilijkste van de baan aangemerkte hole.

Naast de conservatieve benadering hielp het ook dat we ons verlieten op het baanboekje dat iedereen via een QR-code kan scannen. Dat heeft voordelen, iedereen een baanboekje, maar wij vonden het spijtig dat ervoor is gekozen om de hole-informatie weg te laten. Daardoor moet je eigenlijk wel met je telefoon in de weer. En hoewel het mobieltje tegenwoordig bij nagenoeg iedereen lijkt vastgelijmd aan de hand, vinden we het jammer dat je ook op de golfbaan nauwelijks zonder kunt. Hoe heerlijk zou het zijn als tijdens de vier uur in de baan de digitale druk even helemaal weg is?

Smalle gang

De beek op hole 3 is niet de enige waterhindernis op de baan die, zeker op de eerste negen, flink breed is. Hole 5, 6 en 7 liggen rond een meertje, en vooral spelers met een balvlucht van links naar rechts moeten hun best doen om het droog te houden. Zet wat meer op links op – daar is de ruimte ook – en maak, indien je er een slag mee krijgt, gebruik van je handicap.

Na de turn komt er tot aan de twee slotholes bijna geen water meer in het spel. Desondanks zijn beide zijden van de par 5 14de rijkelijk voorzien van rode paaltjes, terwijl er in geen velden of wegen water te bekennen is. Wel veel bomen, en het bespoedigt vast en zeker het speeltempo als je niet gaat zoeken maar dropt.

De fairways op de tweede negen zijn stukken smaller dan op de eerste negen, met de korte par 4 12de als allersmalste. Eigenlijk is het nauwelijks een golfhole te noemen, zo smal is het hier, maar het heeft ook wel wat. Long hitters kunnen overwegen om de green aan te vallen, maar wij hebben een ander plan. Welk plan dat is? Pak de meest rechte club uit je tas, hou de bal iets links in de smalle corridor en speel hem met je tweede slag hoog naar de green. De vele schijnbaar lukraak geplante bomen doen ons een beetje aan Valderrama denken. Maar ook aan de smalle gang bij opa en oma thuis, waar we als kind speelden met een bal.

Op dit deel van de baan (vanaf hole 11) is de grote buurman zicht- en soms ook hoorbaar. Langs de fairway van hole 14 en 15 zie je door de bomen heen de huisjes van Efteling Bosrijk staan, het vakantiepark dat in 2009 zijn deuren opende. Op de tee van hole 14 zie je een paar gebouwen van het pretpark en kun je de muziek van een van de attracties horen. En dan is er nog hole 13, die de grootste verwijzing naar de Efteling bevat. Op deze lange par 3 (180 meter) liggen links en rechts van het kort gemaaide gras maar liefst vijf bunkers die je gerust opvallend mag noemen. Niet omdat ze niet echt in het spel komen, niet omdat ze lastig zijn (plattere bunkers zagen we zelden), maar omdat ze tezamen twee enorme voeten moeten voorstellen. Het is eigenlijk de enige 'gimmick' in de baan die de link met de buurman benadrukt.

En toch kregen we de hele ronde dat deuntje niet uit ons hoofd.

Praktisch

Golfpark De Loonsche Duynen

Adres Veldstraat 6, 5176 NB De Moer

Reserveren (0416) 74 98 00

Handicapvereiste 54

Website golfparkdeloonscheduynen.nl

Baan 18 holes, par 72, Geel 5.939 meter, Rood 5.096 meter

Driving range Voldoende matten (ook voor linkshandigen), flink wat targets én toiletten.

Oefengreen Een ruime chipping en putting green bij het clubhuis en een kleintje bij de eerste tee.

Shop Als je van Under Armour houdt, zit je hier goed. Ook enkele startersets op voorraad.

Kleedkamer Sober, met bijna nostalgisch oude kluisjes.

Autolader Ja, voor de verandering niet voor- maar juist achteraan het parkeerterrein.

Architect Donald Steel