De weg naar de top: 'Meer dan een Tourkaart'

Dit jaar heeft Nederland een nieuwe dames golfprofessional erbij. En dat ben ik.

De meeste van jullie zullen mij nog niet kennen en dat is niet zo gek. Ik ben relatief laat begonnen met golf en speelde als amateur vooral in het buitenland: eerst in Spanje en daarna collegegolf in Amerika. Dit seizoen maak ik mijn professioneel debuut op de Tour. In deze column neem ik jullie mee in mijn leven als golfprofessional.

Om de overstap naar professioneel golf te maken had ik één harde eis: ik wilde volledig speelrecht op de Tour. Dus reisde ik in December naar Marokko voor Qualifying School. Twee weken waarin speelsters van over heel de wereld de strijd met elkaar aan gaan. Allemaal met hetzelfde doel: een tourkaart bemachtigen. De eerste week werd gespeeld om speelrecht op de Let Access Tour, de tweede divisie in het Europese dames golf. Voor de ongeveer 250 speelsters waren er maar 60 kaarten beschikbaar. Dit betekende dat na drie rondes al 170 speelsters met lege handen naar huis zouden gaan. Zonder kaart en zonder garanties voor aankomend seizoen. Die spanning voelde je.

Geen heldenslagen maar een gamplan

Na twee rondes stond ik +5. Een prima eerste dag (+1), gevolgd door een slechte tweede ronde (+4). Toch verloor ik geen vertrouwen. Ik wist dat ik het kon, maar ik moest wel scherper zijn. De laatste ronde moest het gebeuren: par of beter. Geen ruimte voor domme beslissingen of slecht golf. Ik begon gespannen aan mijn laatste ronde. Ik startte met een birdie op 1, maar maakte een dubbel bogey op 3 en een bogey op 5. En ook op hole 6 ging het mis. Een par 3, 162 yards met een verraderlijke pin voorop. Tegen beter weten in viel ik de pin aan en eindigde kort in de bunker. Mijn fout werd afgestraft met een lastige ligging en ik maakte dubbel bogey. +3 na zes holes. Ik was woedend. Niet op mijn swing, maar op mijn keuzes. Hoe kon ik zo stom zijn?

'Ik was woedend. Niet op mijn swing, maar op mijn keuzes. Hoe kon ik zo stom zijn?'

Onderweg naar de teebox van hole 7 ging de knop om. Ik wist dat ik laag kon gaan. Dat had ik al vaker gedaan. Ik focuste op mijn ademhaling en vond de rust en scherpte die ik nodig had. Geen heldenslagen meer maar mijn gameplan en routines volgen. Toen ging ik los en volgde misschien wel de beste negen van mijn seizoen. Birdies op 10, 12, 14, 16 en 17. Terwijl mijn flightgenoten steeds meer fouten begonnen te maken, werd ik rustiger, scherper en creëerde kans na kans. Vijf birdies op mijn laatste negen holes, genoeg voor een score onder par. Toen de laatste putt op 18 viel, viel ook de spanning van mijn schouders. +4 totaal, genoeg voor een twaalfde plek.

Aftellen naar maart

Volledig speelrecht op de Access Tour. Niet omdat alles perfect ging, maar omdat ik bleef vechten. Door niet op te geven, maar te kiezen voor rust, vertrouwen en commitment.

Mijn doel was helder: een tourkaart bemachtigen, en dat was gelukt. Daarmee kon ik de overstap naar het professionele golf maken. In maart beginnen mijn eerste wedstrijden als professional. Ook dat zal ongetwijfeld ups en downs kennen. Maar deze ervaring heeft mij meer gegeven dan alleen een kaart. Het is een bevestiging. Een reminder dat ik, juist onder de hoogste druk, mijn beste golf kan spelen. En dat neem ik mee.

Hester

Maandelijkse column

De 24-jarige Hester Sicking werd geboren in Haarlem en groeide op in Bloemendaal. Ze speelt golf op de Noordwijkse en maakt in 2025 haar debuut op de Ladies Access Tour. Exclusief voor Golfers Magazine schrijft ze maandelijke een column over haar weg naar de top. De column van Hester is te lezen op deze website en in onze nieuwsbrief waarvoor je je hier aan kan melden.