In de knop gebroken loopbaan

Elk jaar beginnen er spelers aan een leven als golfprofessional. Na jaren actief te zijn geweest in het amateurcircuit is het moment gekomen om hun grote droom na te gaan jagen. Natuurlijk weet ieder van hen ook dat het maar weinigen gegeven is een loopbaan als Joost, Anne, Rory of Tiger te hebben, maar waarom zou je het niet proberen en kijken hoe ver je kan komen? Droom vooral zo groot mogelijk. Solheim Cups, Majors, Groene Jasjes, Ryder Cups, waarom niet?

Onder het motto 'aim for the moon' is het ergste dat je over een paar jaar kan gebeuren immers dat je moet concluderen dat het er niet in zat, dat je je plafond eerder bereikte dan de hoogste trede van de sportladder je had kunnen brengen. Dat is niet leuk, op enig moment waarschijnlijk ook verdrietig, maar de wetenschap dat je er alles aan gedaan hebt zal uiteindelijk het gevoel van wat had kunnen zijn overtreffen.

Genoeg

Hoe lang die reis duurt is aan iedere speler zelf om te bepalen. Je kan een vastomlijnd plan hebben waarbij je het bijltje erbij neergooit als het na drie of vijf jaar nog niet gelukt is, maar net zo goed kan je jaren 'aan blijven modderen' in de hoop dat jouw moment ooit nog komt. Die haakjes staan niet voor niets om het aan blijven modderen, want dat hoor ik maar al te vaak: 'Waarom gaat die of die nog door? Hij/zij weet toch wel dat het nooit gaat lukken?' Onzin. Er is maar één iemand die kan bepalen wanneer het genoeg is, en dat is de speler zelf. Zolang hij of zij het financieel, mentaal en fysiek op kan brengen mag je je dromen na blijven jagen tot in het oneindige. Net zoals het goed is als je na een paar jaar, zoals onder meer Marit, Mike en Zhen onlangs deden, besluit dat het goed is zo. Ook daarvoor geldt: dat is alleen aan de speler zelf.

Dat wil zeggen...tenzij het lijf anders beslist.

Een klein jaar geleden werd Nikki Hofstede, de speelster die in de zomer van 2024 nog zo mooi in de top-10 eindigde in het Dutch Ladies Open en daarbij niet alleen opviel door haar spel maar minstens zo door haar hele positieve aanwezigheid, getroffen door een hitteberoerte die in eerste instantie haar hele seizoen in duigen liet vallen, maar dat niet alleen zo bleek recent, zelfs haar hele loopbaan. Waar ze in 2023 een groot deel van het jaar moest missen door een polsblessure, bleken de gevolgen van de in Zuid-Afrika opgelopen hitteberoerte dermate ernstig dat er geen spoedig vooruitzicht was op volledig herstel. En dus zag de 24-jarige speelster zich genoodzaakt een veel te vroege punt achter haar loopbaan te zetten.

Weigerend lichaam

In een indrukwekkend interview met de collega's van Golf.nl vertelt ze over haar leven nu, en de perspectieven voor de nabije toekomst.

'Ik kan dagelijkse dingen doen, een wandeling maken, koken, boodschappen. Maar daar houdt het ook wel op' en 'Ik laat soms uit het niets een pan uit mijn handen vallen of loop ineens niet meer in een rechte lijn. Mijn hersenen doen dingen die ik niet onder controle heb. Dat is beangstigend' zijn twee van de zinnen die me het meest raakten. Al moest de meest indrukwekkende passage toen nog komen. 'Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds aan het lijntje houd: misschien kan ik volgende week trainen, of dan toch volgende maand? Maar ik ben nu een jaar verder. Hoelang wil ik dat blijven doen? Ik gun mezelf meer dan alleen maar wachten. Ik wil mijn leven niet blijven inrichten rondom ziek zijn.'

Daar sta je dan, 24 jaar oud en plots ligt je droom aan diggelen. Niet omdat je niet meer wilde, niet omdat je je plafond had bereikt, maar simpelweg omdat je lichaam dienst weigert. En zo zou een loopbaan nooit moeten eindigen. In de knop gebroken.