Justin Rose nog altijd in de bloei van zijn leven

In het Farmers Insurance Open van afgelopen week bewees Justin Rose andermaal dat de sleet er bij hem nog lang niet opzit. Ondanks zijn 45 jaar speelt hij als een jonge god en bereikte hij weer bijna de hoogste plek op de wereldranglijst. Wat maakt de Engelsman zo goed, waar komt zijn drive vandaan, en, vooral ook, hoe lang blijft hij nog meedoen? We probeerden de Engelse gentleman te doorgronden.

Iets meer dan drie jaar geleden kreeg Justin Rose in een interview de vraag voorgelegd of hij zichzelf nog wel zag als 'Justin de Golfer'. Beleefd als hij is, antwoordde de toen 42-jarige Engelsman dat hij zeker nog de focus had om alles uit zijn loopbaan te halen en dat zijn daling op de wereldranglijst (op dat moment stond hij rond plek 75) niet betekende dat hij uitgespeeld was. 'Ik zal er alles aan doen om terug te keren op het niveau waar ik op zat. En misschien nog wel beter dan dat', zei hij op een moment dat het helemaal niet gek was geweest als hij zich wél op weg naar de uitgang had begeven. De veertig voorbij, nummer 1 van de wereld geweest, Majorwinnaar, zeges aan alle kanten van de oceaan. Wat had hij nog te bewijzen? Maar zo zit de in Zuid-Afrika geboren Brit niet in elkaar. Niet voor niets zei hij nog niet zo lang geleden in een ander interview dat hij al bijna zijn hele leven het gevoel heeft dat hij het aan zichzelf verplicht is om alles uit zijn talent te halen. 'Een “last” zou ik het niet willen noemen, dat klinkt te negatief. Maar ik heb wel altijd het idee gehad dat ik mijn talenten niet mag verkwanselen. Vanaf het moment dat ik op 8-jarige leeftijd 'all-in' ging voor golf tot nu. Natuurlijk zijn er tijden geweest dat die drive wat minder was. Zeker als tiener komen er andere dingen op je pad – andere sporten, vrienden, meisjes – maar ik heb altijd geweten dat dit is wat ik wilde. En nog steeds.'

Traumatische start

Ook toen de puberteit eenmaal achter hem lag, waren er momenten van twijfel. Een van die periodes is zelfs heel precies aan te wijzen: tussen juli 1998 en juni 1999, toen hij maar liefst 21 cuts op rij miste. Dat zou voor iedereen een nauwelijks te slikken reeks zijn, maar dat is het helemaal als je nog maar 17 jaar oud bent en het je eerste 21 starts als professional zijn.

Na een geweldig optreden in The Open van 1998, waar hij als amateur niet alleen de harten van het publiek stal, maar ook fraai vierde werd, besloot hij direct professional te worden. Een week nadat hij de Silver Medal, de prijs voor beste amateur, had meegenomen van Royal Birkdale, maakte hij zijn debuut als professional in het TNT Dutch Open op de Hilversumsche GC. Ondanks een uitstekende 65 op de tweede dag miste hij de cut op één slag, niet wetende dat het de eerste MC van vele zou zijn. Soms nipt, soms ruim, maar in elk geval bijna een jaar onafgebroken. 'Het heeft lang geduurd voor ik die littekens een beetje weggewerkt had', zei hij daar jaren later nog over. 'En nog is het iets wat je niet vergeet. Het was een verschrikkelijke start van mijn loopbaan als professional. Traumatisch zelfs. Ik wilde voorkomen dat ik een one hit wonder zou worden, dat ik niet net zo snel als dat ik opgekomen was weer zou verdwijnen. Achteraf kun je je afvragen of ik er al wel klaar voor was om de stap naar de professionals te zetten. Golf kan een bruut spel zijn. Ook toen ik op een gegeven moment niet meer speelde om de cut te halen maar meedeed om de zege, werkten die ervaringen nog tegen me. Ik dacht vroeger altijd dat als ik maar hard genoeg werkte en mijn talent benutte, dat het wel goed zou komen. Dat ging echter niet zo makkelijk en ik heb veel tijd nodig gehad voor ik in staat was toernooien af te maken.'

'Ik wilde voorkomen dat ik een one hit wonder zou worden'

Kinderdroom

Een van de mensen die de op 5-jarige leeftijd naar Engeland geëmigreerde Rose daarbij hielpen, was zijn vader. 'Toen we in Engeland kwamen wonen – we kwamen terecht in het plaatsje Hook... geen goede plek voor een golfer – en mijn vader regelmatig ging golfen, ging ik met een door mijn moeder gekocht plastic setje al snel met hem mee. Ik vond het geweldig en mijn vader vond het op zijn beurt mooi om mij te helpen een betere speler te worden. Toen hij aan het eind van de jaren tachtig door de recessie zijn baan verloor, had hij nog meer tijd om me te begeleiden. Hij heeft me echt gevormd. Als speler en niet in de laatste plaats ook als mens.'

Natuurlijk werden er vanaf de zijlijn vragen gesteld over de rol van Ken Rose als coach en mentor. Helemaal tijdens de lange reeks gemiste cuts. Maar Justin wilde niets weten van een breuk met zijn vader en zag uiteindelijk zijn gelijk bevestigd. Net als zijn vader dat zag, al was het maar nipt. Precies op het moment dat Rose zijn belofte eindelijk begon in te lossen, overleed zijn vader aan de gevolgen van kanker. 'Er is niemand wie ik meer dank verschuldigd ben dan hem. Mijn vader heeft zo veel tijd in mijn spel gestopt. Als deze overwinning voor iemand is, dan is het wel voor hem', zei Justin toen hij in januari 2002 in het Dunhill Championship zijn eerste zege boekte. Ook jaren later, bij zijn zege in het U.S. Open van 2013, vergat hij zijn vader niet. Na de beslissende putt wees hij naar de hemel, als teken van dank en waardering voor zijn vader. 'Dit was hét moment om hem nog eens te bedanken', zei hij over de op Vaderdag geboekte enige Majorzege uit zijn loopbaan.

Ten tijde van het U.S. Open werkte Rose alweer jaren met Sean Foley. 'Voor ik aan de laatste ronde begon, zei Sean dat ik niet bezig moest zijn met de uitkomst. “Wees de man die je vader je geleerd heeft te zijn en zorg dat je kinderen tegen je op kunnen kijken.” Zelfs als ik het toernooi niet had gewonnen, was ik met een goed gevoel naar huis gegaan. Hoe ik in de wedstrijd stond, hoe ik met de druk omging, hoe ik het toernooi benaderde. Al ben ik blij dat ik nu geen kans meer maak op de titel “beste speler die nooit een Major heeft gewonnen”’, zei hij in een van de vele interviews die hij kort na het toernooi gaf. 'Hoe je het ook wendt of keert, veel cv's missen toch wat zolang er geen Major opstaat. Hoe goed je verder ook bent. Ik ben blij dat ik dat nu kan afstrepen en het geeft me zeker vertrouwen in de toekomst dat ik een van mijn kinderdromen heb gerealiseerd.' Dat het vooralsnog bij slechts één Major is gebleven, mag bijna een wonder worden genoemd. Maar liefst 22 keer eindigde Rose bij een Major in de top 10, waarvan vier keer op de meest ondankbare plaats van allemaal: 2de. In plaats van daarover te mokken, interpreteert Rose het liever positief. 'Ik zie het als een signaal dat het nog altijd mogelijk is dat ik nog een Major win', zei hij afgelopen april, toen hij in een play-off op The Masters het onderspit moest delven tegen Rory McIlroy.

Geschiedenis

Het kan, natuurlijk kan het, maar de kansen nemen met het verstrijken van de jaren wel af, zo zal ook Rose beseffen. Slechts een handvol spelers won een Major na hun 45ste. Tegelijkertijd: als iemand ertoe in staat is, dan is het de topfitte Rose wel. Niet voor niets hangt er in zijn fitnessruimte een bordje met daarop de tekst “ga je gang, onderschat me maar”. Zijn vrouw merkte eens op dat het bijna onmogelijk is dat er spelers zijn die harder werken dan haar echtgenoot. 'Aan vrije dagen doet hij niet.' De Amerikaanse Ryder Cup-captain Keegan Bradley beschreef Rose als een serieuze man die er niet is om grapjes te maken op de baan, maar die er is om een klus te klaren. Overigens is het zoeken naar een collega die niet iets aardigs of complimenteus over de Engelsman te melden heeft. Als golfer, maar ook als mens. Niet voor niets erkende Luke Donald dat hij Rose, als deze zich niet zelf in het team gespeeld had, hoe dan ook een rol gegeven had in de Ryder Cup van 2025. 'Rose is van grote waarde voor ons. Of het nu zijn spelkwaliteiten betreft of zijn rol in de kleedkamer. Zijn drive, zijn passie, zijn betrokkenheid is onvergelijkbaar. Het stemt me heel tevreden dat hij erbij is.'

'Vanaf het moment dat ik een invite kreeg, stond elke dag, elk uur, elke minuut in het teken van de Ryder Cup', zei hij toen hij in 2023 door een wildcard in het team was gekomen. 'Vanaf de eerste keer dat ik meedeed aan de Ryder Cup wist ik dat dít het toernooi is waar je bij wilt zijn. We verloren weliswaar – en er is niets ergers dan een Ryder Cup verliezen – maar de teamspirit, het samen spelen en samen zijn is met niets te vergelijken. Je staat er niet enkel voor jezelf, zelfs niet enkel voor je team. Je staat er voor de geschiedenis van de sport', zei hij voor hij met twee punten uit drie optredens opnieuw een belangrijke rol speelde in de zege van Europa.

Wat die geschiedenis betreft, zit het met Rose wel snor. Hoeveel spelers kunnen immers zeggen dat ze, o ja, ook nog olympisch goud hebben gewonnen? Het zijn er maar een paar, en er kon er maar één de eerste zijn na de rentree van golf op het olympisch programma. 'Dat je jezelf olympisch kampioen mag noemen, dat is ongekend. Niet alleen in de golfwereld, maar ook daarbuiten. Toen ik opgroeide, droomde ik niet van olympische medailles, simpelweg omdat golf geen olympische sport was. Maar dit voelt beter dan welke overwinning dan ook', zei hij nadat hij in 2016 in Rio de Janeiro Henrik Stenson twee slagen voor was gebleven.

Tussen het olympische succes van Rio en zijn laatste zege in het FedEx St. Jude Championship op de PGA Tour afgelopen augustus zaten bijna negen jaar. En het is alweer ruim 25 jaar geleden dat Rose zijn debuut maakte op het hoogste niveau. Het is nauwelijks voor te stellen, maar toen Rose professional werd, was 's werelds nummer 1 Scottie Scheffler pas 2 jaar oud. En in het jaar dat Scheffler pro werd (2018), was Rose 's werelds beste. Nu staan ze samen in de top 10 van de wereld. Ondanks zijn lange loopbaan wil Rose voorlopig nog van geen ophouden weten. En waarom zou hij ook? 'Ik realiseer me dat de langste tijd van mijn carrière erop zit. Word ik ooit nog zo goed als ik was toen ik nummer 1 van de wereld was? Ik weet het niet, maar ik denk ook niet dat dat nodig is om nog een mooie Indian Summer te kunnen hebben. Zolang ik maar in staat ben om nu en dan nog zo goed te zijn.'

Na zijn zege in het Farmers Insurance is Justin Rose de nieuwe nummer 3 van de wereld. Zijn reactie op social media? 'Ik kom je halen Scottie!'

Abonneren

Dit artikel was eerder te lezen in Golfers Magazine 8. Het hele nummer lezen? Dat kan: ga nu naar de winkel en lees ook alle andere verhalen. Of beter nog: sluit een abonnement af en ontvang hét golftijdschrift van Nederland en België vanaf volgende maand thuis. Tien keer per jaar, 132 pagina's met alles wat je over jouw sport wilt weten.