Referee terug op oude nest

Al bijna zeven jaar fluit ik niet meer voor de NGF. Mis ik het? Jazeker. Maar ook weer niet. Het waren altijd lange dagen, van zeven uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds of zelfs langer. Weinig tot geen pauzes en altijd alert voor het geval er in jouw wijk iets gebeurde. Zoals iemand ooit zei: ‘Hours of boredom and moments of terror’. Want één ding is zeker: meestal als je erbij wordt gehaald, is de speler niet blij. Vaak ligt de bal in een situatie waarin ze hopen een vrije drop te krijgen. Als de regels het toestaan, wil je die als referee ook graag geven. Dan laat je de speler vrolijk achter en is jouw dag ook weer goed. Maar het kan natuurlijk niet altijd. Uitgangspunt van de regels is: speel de bal zoals deze ligt. Spelers denken soms al snel dat ze dat niet kunnen. Referees moeten daar goed mee om weten te gaan. Dat lukt de ene keer beter dan de andere.

Thuis op The Dutch

Tot mijn eigen verbazing werd ik deze zomer door de organisatie van The Dutch gevraagd om referee te zijn bij het Dutch Futures-toernooi van de HotelPlanner Tour. Dat is het niveau onder de DP World Tour. Waarom ze juist mij vroegen? Waarschijnlijk omdat ik al langere tijd bij The Dutch betrokken ben bij de Dutch Futures en dus de baan én veel van de spelers goed ken. En The Dutch kent mij natuurlijk ook. Ze dachten kennelijk: waarom niet? Na dat telefoontje heb ik toch even getwijfeld en contact opgenomen met de NGF. Je wilt immers voorkomen dat er scheve ogen van komen. In principe kiest de NGF uit de eigen gelederen de referees die bij een toernooi van een professionele tour mogen staan. Maar gelukkig zagen ze geen obstakels, en dus stond ik op The Dutch.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Spannend? Zeker. Sommige dingen verleer je niet snel. Weten welke spelers zich waar bevinden. Aanvoelen wanneer jouw hulp wellicht nodig is. Dat is na ruim dertig jaar als referee te hebben gewerkt zo’n tweede natuur geworden dat het redelijk vanzelf gaat. De bekende discussies blijven ook altijd leuk. Een speler was er stellig van overtuigd dat hij last had van een gravend dier aan de rand van een bosje. Hij wilde dus een gratis drop, die toevallig heel gunstig (fairway) uitkwam. Ik zag echter niet dat het schot dat hij voor ogen had realistisch was en weigerde relief. De referee van de tour die ik er voor een second opinion bijhaalde, was het met mij eens. Wat deed de speler? Hij verklaarde zijn bal onspeelbaar. Voor ons het ultieme bewijs dat we goed zaten: de bal lag onspeelbaar en dan krijg je geen vrije drop.

Heb ik alles helemaal goed gedaan? Nee. Omdat ik niet meer wekelijks met regels bezig ben of er met collega’s over praat, was ik wel een beetje roestig. Gelukkig heeft niemand er last van gehad en waren de echt lastige rulings niet in mijn wijk. Al is het geen schande om advies te vragen aan een collega. Dat heb ik in het verleden gedaan en nu dus ook.

Abonnee worden?

Rob Hoogland, Jan Kees van der Velden, Ingeborg Slikker, Melanie Jane Luiten, Ferd Vrijmoed en Jurrian van der Vaart zijn de vaste columnisten van Golfers Magazine. Elke maand hun bijdrage lezen? Neem dan nu een abonnement op Golfers Magazine en ontvang niet alleen deze columns maar ook alle andere artikelen op de deurmat.