27 toernooien speelde de bijna veertigjarige nummer 1 van Nederland. In 22 daarvan speelde hij het hele toernooi en vier keer eindigde Joost Luiten bij de beste tien. Hij eindigde als zesde in het DP World India Championship, werd vijfde in het Turkish Airlines Open, vierde in het BMW International Open en stond in het Hero Indian Open in het vroege voorjaar op het podium. In zijn 18e jaar op het hoogste niveau haalde bij zijn 74ste top-10 notering en als hij er daar in Dubai nog eentje aan toe had gevoegd had hij zijn seizoen met een mooie bonus besloten.
Geen automatische plaatsing The Open
Dat laatste zat er op Jumeirah Estates echter geen moment in. In het DP World Tour Championship had Luiten een goede finish nodig om op de order of merit de top-30 binnen te komen - waarmee hij automatisch geplaatst zou zijn voor The Open van komende zomer - maar in plaats daarvan leverde de routinier wat in de op de ranglijst. Weliswaar speelde Luiten twee keer (nipt) onder par, maar zijn 71 van dag 1 en dag 3 waren niet laag genoeg om de rondes boven par weg te poetsen.
Na zijn 73 van vrijdag leek Luiten op de slotdag van het lange seizoen evenwel van plan het toernooi met een lage ronde te eindigen. Na vijf holes stonden er al drie birdies op het bord en leek die top-30 nog tot de mogelijkheden te behoren.
Zo goed als de start van de ronde was geweest, zo moeizaam ging het in het vervolg. Dan miste hij vanaf de tee de fairway, dan was zijn slag naar binnen niet scherp en ook op en rond de green liep het niet bepaald crescendo. Zowel voor (zeven tot en met negen) als na (twaalf tot en met veertien) de turn stapte Luiten op een korte bogeytrein. Dat de laatste twee holes nog birdie opleverde zal het gemoed niet veel goed hebben gedaan. Met een 74 op de laatste dag van het seizoen eindigde de Nederlander op +1 voor het toernooi.
Het seizoen mag voorbij zijn, het jaar is dat nog niet. Op zijn website schreef hij eerder deze week: 'In december speel ik in Zuid-Afrika twee toernooien van het nieuwe seizoen, de Nedbank Golf Challenge en het Alfred Dunhill Championship. Ik speel altijd graag in Zuid-Afrika, maar eerst dit seizoen natuurlijk zo sterk mogelijk eindigen.'
Dat laatste lukte niet, maar met een sterk begin van het nieuwe seizoen kan de basis voor weer een goed jaar al snel gelegd worden.
Rory de beste
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2FYLk8KBPrq7MBFQ1763279700.jpg)
Dat Rory McIlroy de beste van het jaar zou worden stond eigenlijk voor aanvang van het toernooi al vast. Niet alleen had Penge moeten winnen, de Noord-Ier had ook ongeveer als laatste moeten eindigen in Dubai. En dat was, gelet op zijn historie in het slottoernooi (3 zeges) en zijn vorm van het jaar (eveneens drie zeges) zacht gezegd onwaarschijnlijk. En zo bleek. Alweer voor de zevende keer liet de man die dit jaar zijn Career Grand Slam voltooide, zich kronen tot Europa's beste, waarmee hij nog maar één jaarzege verwijderd is van het ongenaakbaar geachte record van Colin Montgomerie. Na weer een jaar waarin McIlroy liet zien een league of his own te zijn kan het bijna niet anders of de Schot wordt afzienbaar binnen gehengeld.
Fitzpatrick na play-off
De zege in de finale was geen prooi voor McIlroy maar voor Matt Fitzpatrick. De Engelman speelde een sterke laatste ronde en hoewel McIlroy met een eagle op de slothole een play-off afdwong was de Engelsman daarin, voor de derde keer in zijn loopbaan, de sterkste.
Slag van de week
De birdie van de dag, van het jaar misschien wel, kwam overigens niet op naam van McIlroy maar van Rasmus Neergaard-Petersen. Na een slechte drive kon hij niet anders dan opzij chippen en hopen dat hij zijn par kon redden met zijn wedge...
"Might be the best four I've ever made!"
— DP World Tour (@DPWorldTour) November 16, 2025
After hitting his tee shot into the wasteland and hacking out sideways, Rasmus Neergaard-Petersen makes the most unlikely of birdies 🤯#DPWTC | #RolexSeries pic.twitter.com/xsRQ7L8skH
- Golffile