World

Ryder Cup: Live from New York - Slot

Het is de droom van veel golffans: live aanwezig zijn bij de Ryder Cup. Remko Engel was een van de gelukkigen en deed live uit New York de hele week verslag voor Golfers Magazine.

Martijn Paehlig
Ryder Cup
Bethpage Black
PGA Holland
Team Europe
Team USA
Ryder Cup: Live from New York - Slot

De Ryder Cup zit erop, Europa kroop door het oog van de naald en iedereen die op de hand van Europa was werd op een dag een paar jaar ouder. Eén van hen was Remko Engel. De uitbater van diverse golfshops, voormalig teaching professional en voorzitter van PGA Holland was de hele week aanwezig op Bethpage Black en deed daarvan dagelijks verslag voor Golfers Magazine.

Wat een dag…

Met enige nonchalance beginnen we aan de dag. We kennen de routine, we weten wat de beste plek is en de overwinning is kat in het bakkie. Dit keer staat er echter geen koffie en geen muffin in de lobby en duurt de busrit drie keer zo lang. Dit begint goed... In de file stappen mensen uit de auto en lopen links en rechts langs de bus. Ook uit onze bus vertrekken er een aantal. Aangekomen bij onze VIP entree zijn we wel zo op de golfbaan via het clubhuis en de puttinggreen. Daar lopen we vlak langs Tommy Fleetwood die nog even staat te putten.

We zoeken ontbijt in een van de voedselwagens. Zullen we vandaag hotdog, hamburger of kipburger nemen? Niels Hooft, reporter voor het NGF, staat daar juist een item over op te nemen. We delen onze ervaringen.

Excuses

We lopen verder en krijgen zomaar een hand van een Amerikaanse official. Hij biedt zijn excuus aan voor het gedrag van de Amerikaanse supporters. Heel galant en even goede vrienden. Op de heenweg staan trouwens grote borden met foto’s van de spelers van het USA team. Op de achterkant, als je terugloopt, staan de Europese spelers. Ik bedenk me hoe de Amerikanen zich zouden voelen wanneer ze teruglopen en al die grote foto’s van de spelers die hen verslagen hebben ze aan staren.

Het is weer erg warm en zonnig. Dat heeft zo zijn effect op de wc-blokken, die ik verder niet hoef te beschrijven denk ik. We kunnen vandaag dichter bij de tee van hole 1 staan en zien de spelers van dichtbij afslaan. Prachtig om te zien.

Na elke speler vertrekt er weer een entourage van bijna 40 man. Van caddy tot coach, vrouw en vrienden. We genieten van de dag en praten wat bij met de PGA-collega’s. Ondertussen houden we met 1 oog en 1 oor de scores in de gaten en zien weer de meest fantastische slagen en puts. De spelers zijn bezig op hole 15 en 16 waardoor de schermen uit staan. Dat geeft rust voor de spelers bij het afslaan. We zien dat het scorebord ipv overwegend blauw, overwegend rood is. Het zal toch niet?

Steeds meer rood op de borden...het zal toch niet?

Opluchting

De Amerikanen krijgen hoop, worden weer mondiger en kijken gespannen. Wij bekijken het nog heel sportief, maar begin me toch af te vragen welke herinnering mijn net-gekochte Ryder Cup shirt mij na afloop gaat opleveren. We worden allemaal sport-analist. “Waarom gaan de Amerikanen veel lager wanneer ze individueel spelen dan wanneer ze samen speler? Of waarom houden de Europeanen de enorme voorsprong niet vast? Samen met de PGA-collega’s Floris, Max, Youri, Sander en Richard moedigen we onze spelers maar wat harder aan.

Gelukkig is er uiteindelijk de winnende put van Shane Lowry. Wat een opluchting. En wat een teleurstelling bij de Amerikanen. Het wordt stil en hordes Amerikaanse fans draaien zich als afgesproken om en spoeden zich mompelend naar de uitgang. Af en toe krijgen we een kleine felicitatie. Zelfs de brandweer haalt hun grote Amerikaanse vlag meteen naar beneden om op te ruimen. Ook wij begeven ons naar de uitgang om de drukte naar het Europese team hotel voor te zijn.

Inpakken en wegwezen was het devies direct na afloop.

Lopend naar Adare Manor

De busrit geeft ons tijd terug te denken. Het fantastische golf, de organisatie, het weer, de toiletlucht, het afval (geen plasticzuinigheid hier), de sfeer en gezellige gesprekken met golffans uit alle delen van Europa en ook uit Amerika. De buschauffeur parkeert de auto ineens op de linkerbaan van de snelweg. Bus-pech. Als dat maar goed gaat. Geen rode kruizen boven het wegdek en rakelings passerende auto’s. De buschauffeur stapt uit, gooit wat koelvloeistof in de motor, trekt de sensor eruit en we kunnen weer op pad. 2,5 uur later zijn we weer veilig in het hotel. Wellicht niet helemaal ideaal deze logistiek. Dat zal wel anders zijn in Ierland. Dan gaan we lopend naar de Ryder Cup in onze geel-blauwe outfit vanaf de glamping naast Adare Manor.