Is de opvolger van Tiger Woods bekend?

In ontelbare instructieboeken zijn er wereldwijd reeds miljoenen woorden aan besteed, waarbij je steevast deze termen tegenkomt: zelfvertrouwen, focus, hier & nu, afsluiten, noem maar op.

Uiteindelijk is voor het in the zone komen een combinatie van mentale training en discipline nodig. Het is een reis, geen bestemming, en elke golfer kan werken aan het vergroten van de kans om die magische staat te bereiken, lees ik bijvoorbeeld. Dat klinkt zweverig, waar ik normaal gesproken behoorlijk allergisch voor ben, maar in dit geval herken ik het.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

'Taco is in the zone'

Ik herinner mij The Dutch Futures van 2008 op Houtrak, een toernooi voor de Challenge Tour. In de laatste ronde volgde ik Taco Remkes, toen nog een veelbelovend talent. Met nog vijf holes te gaan stond hij ver achter op de Deen Jeppe Huldahl, die iedereen al als de winnaar beschouwde. Vanaf dat moment leek Taco zich volledig van de wereld af te sluiten. Hij zag niets en niemand meer en produceerde de ene toverslag na de andere. Elk approachshot landde in de buurt van de vlag. Op de 18de, een par-5, had hij een eagle nodig om een play-off met Huldahl af te dwingen. Ook dat lukte, waarna hij het toernooi in de verlenging won.

Ik liep mee in het gezelschap van Nienke Nijenhuis, toen nog zijn vriendin. ‘Taco is in the zone’, zei Nienke, die begreep dat zij op dat moment zoveel mogelijk uit zijn zicht moest proberen te blijven.

Ik dacht eraan terug tijdens het Brits Open op Royal Portrush, waar ik zelf begin deze eeuw ook een keertje mocht spelen (Godfrey Clarke, de vader van Darren, begeleidde mij naar de eerste tee, met als gevolg dat ik dermate ver van the zone verwijderd bleef dat mijn afslag in de hoge rough belandde). Scottie Scheffler zegevierde met grote overmacht en wat mij opviel was dat het leek alsof hij geen vijf holes in the zone verkeerde, zoals Taco Remkes destijds, maar 72 holes. ‘Het interesseert hem totaal niet’, zei een vriend die samen met mij zat te kijken. Natuurlijk interesseerde het Scheffler wel. Maar in mentaal opzicht had hij al dan niet in samenwerking met zijn coaches een optimale situatie voor zichzelf weten te creëren. Vier dagen lang bleef hij in the zone. Het oogde inderdaad als desinteresse, of als flegma, maar in werkelijkheid was hij totaal ontspannen. Ik dacht aan wat Brad Faxon, in zijn tijd een van de beste putters ter wereld, ooit zei: ‘Als het je lukt om te spelen alsof het je niet kan schelen, dan ben je op je best.’

Als Scottie Scheffler daarin blijft slagen, is de opvolger van Tiger inderdaad al bekend.

Abonnee worden?

Rob Hoogland, Jan Kees van der Velden, Ingeborg Slikker, Melanie Jane Luiten, Ferd Vrijmoed en Jurrian van der Vaart zijn de vaste columnisten van Golfers Magazine. Elke maand hun bijdrage lezen? Neem dan nu een abonnement op Golfers Magazine en ontvang niet alleen deze columns maar ook alle andere artikelen op de deurmat.