25 jaar Golfsociëteit De Lage Vuursche

Boem! Weer een uiteenspattende vuurpijl. De Amsterdamse kunstenares Neel Korteweg gaf ruim vóór opening beeld aan een verzoek. De ontwikkelaars van De Lage Vuursche vroegen haar om ‘De Lage Vuursche, een wereldbaan’ te visualiseren. Zij projecteerde de 18 holes op de kaart van de wereld. En daar waar per hole de vlag zou komen te staan… zo heet de hole vandaag de dag nog steeds. En zo worden er parren op Great Bare Lake, birdies op Paaseiland en bogeys op Mount Ross gemaakt.

Ruim voordat de heuglijke opening plaatsvond, sloeg een gezelschap van projectontwikkelaars, financiële partners en golf-enthousiastelingen de handen ineen. De bereisde ontwikkelaars hadden hun huiswerk gedaan en presenteerden hun gebundelde golfgerichte ervaringen van all over the world. Al het hogeschool-golfgoed dat elders al was bedacht, werd ingebracht. De betrokkenen raakten enthousiast, sloten een akkoord en gaven daarmee de aanzet tot de sociëteit. On-Nederlandse kwaliteit en high level service waren dikgedrukte woorden in het plan. Golf zou core business zijn, maar de overige punten zouden het niveau van de sport in ons land verhogen. Op De Lage Vuursche zelf, en wellicht ook elders.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Verkwanselen

Het was niet voor het eerst dat er plannen voor een high-end baan werden gemaakt. Midden jaren tachtig zetten de heren Otto Schoemaker en Joan Dudok van Heel de eerste stappen. Op grond van Schoemaker was hij het zelf die de motorzaag startte en bomen begon te vellen. Rood-witte linten gaven aan hoe de lay-out van de holes eruit zou gaan zien. Maar de lokale gemeentelijke beambte vond de aanpak zonder vergunningen ietwat rigoureus en al snel werd verder werk op die plek verboden.

Grenzend aan een deel van deze grond lag het terrein van de Willem Arntsz Hoeve. In de gebouwen van dit zorgcomplex in Den Dolder werd al sinds 1906 (psychiatrische) zorg verleend, maar het complex was bijna failliet. Anne Brouwer nam het initiatief om grond te ruilen met Stichting Het Utrechts Landschap, en zo ontstond er een gebied van zestig hectare waarop een golfbaan kon worden gerealiseerd. Maar ook dit ging niet van een leien dakje. Directeur-rentmeester van de natuurbeschermingsorganisatie van die tijd, Henk Lugtmeijer, kreeg vele verontruste, verbaasde, teleurgestelde en bovenal boze reacties. Hoe kon hij zo’n mooi natuurgebied ‘verkwanselen’ aan zoiets ‘natuuronvriendelijks’ als een golfbaan? Lugtmeijer legde het in die tijd als volgt uit: hij geloofde niet zozeer in golf, maar zag het als een sympathiek instrument voor het bereiken van een hoger doel. Er was bij Het Utrechts Landschap onvoldoende financiële armslag om genoemde gronden aan te kopen. De strategische deal, een langdurig erfpachtcontract met de initiatiefnemers van de golfbaan, rechtvaardigde onder andere de omvorming van het terrein. Aangevuld met vierkante meters van Schoemaker konden er serieuze plannen worden gemaakt.

Milieueffectrapportage

Als oorspronkelijke initiatiefnemers staan de namen van Anne Brouwer (†), vader Otto en zoon Gait-Jan Schoemaker (beiden †) en Ben Pon (†) in de boeken en op de koperen gedenkplaat bij de entree van het huidige sociëteitsgebouw. Met de komst van Bernardus Pon werd in eerste instantie de Amerikaanse golfbaanarchitect Robert Trent Jones jr. uitgenodigd om een ontwerp te maken. Om tot realisatie te komen moest het bestemmingsplan worden gewijzigd van agrarische naar recreatief/golfbestemming (1989). Tal van bezwaarmakers meldden zich en een deel procedeerde tot het bittere einde om de komst van een golfbaan te verhinderen. De bezwaren hadden betrekking op omheining, lawaai van maaimachines, autoverkeer en het verlies van de ecologisch bijzonder waardevolle corridorzone tussen Het Gooi en de Utrechtse Heuvelrug. Er moest een volledige milieueffectrapportage (mer) komen, maar uiteindelijk werd er op 27 januari 1998 een dikke goedkeuringsstempel op dit rapport gezet. En halverwege dat jaar volgden de vergunningen.

Jeroen Brouwer en Vincent Klunne namen het oorspronkelijke initiatief over. Samen met de initiatiefnemers en twintig mede-investeerders werd de financiering van de realisatie veiliggesteld met de uitgifte van certificaten van aandelen. In oktober 1998 kon de aanleg van de baan een aanvang nemen.

Lustrum

25 jaar na de druk op de knop en het vuurwerk worden er op Golfsociëteit De Lage Vuursche lustrumvlaggen gehesen. Dat feestje, dat moet worden gevierd. Naast de verbetering van ‘gemiddelde’ golfbanen zijn er meer high-class golflocaties gekomen. Kwaliteit is ook op een Bernardus in Vught, The International bij Schiphol, The Dutch in Spijk en op The Duke in Nistelrode meer dan hoogstaand. Prachtige initiatieven in de slipstream van wat er in de tachtiger en negentiger jaren voor Den Dolder was bedacht. Dat De Lage Vuursche dit jaar viert dat de golfwereld in de Lage Landen vijf lustra geleden veranderde, is dan ook meer dan terecht. En een felicitatie waard.

Hele verhaal lezen?

Wil je het hele artikel uit Golfers Magazine 7 lezen? Ga nu naar de kiosk of koop editie 7 online.

Voortaan Golfers Magazine thuis ontvangen en alle verhalen lezen? Sluit dan nu een abonnement af.