Een linkservaring zonder zee in de buurt? Ga naar Paderborn!

Niet eerder zagen we zoveel windmolens als toen we over de B68 nabij het Duitse Paderborn reden. Hoe passend, denken we, terwijl we de elektrische auto nog maar eens op de staart trappen. Het leek ons namelijk een leuk idee om eens een reisverhaal te maken in het teken van duurzaamheid. Even overwogen we zelfs om een golfreis met de trein te maken, maar dat plan verdween al snel in een diepe la. Natuurlijk, het kan, treinend naar je golfbestemming, maar zelfs de grootste spoorliefhebbers geven toe dat dit best een gedoe is. Internationale treinreizen verlopen vaak verre van soepel. Als je een aansluiting mist, of als de trein geannuleerd wordt, dan moet je het over het algemeen zelf maar uitzoeken. Om over het gesleep met golftassen en overige bagage nog maar te zwijgen.

Voor ons bezoek aan de regio Paderborn werd het dus de elektrische auto. Eentje die we met een beetje geluk ook nog heen en weer konden sturen op één 'volle tank'. Wel zo prettig. Want tegenwoordig kun je op nagenoeg elk Nederlands tankstation en elke golfbaan je auto opladen, waardoor je zelden tot nooit met laadstress zit, maar aan de andere kant van de grens gaat die vlieger niet op.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Legerbaan

Op de eerste baan die we aandoen, zoeken we dan ook tevergeefs naar een oplader. Zoals we eigenlijk naar wel meer zoeken op deze schijnbaar geheel verlaten course. De British Army Golf Club Sennelager staat weliswaar open voor gasten, maar is er vooral voor de aldaar gestationeerde soldaten. Precies zoals het dat begin jaren zestig al was, toen de eerste holes door het Royal Corps of Engineers uit de bossen werden gehakt. Eerst 9, later 27, en de meeste heerlijk rustig. ‘Dat wil zeggen, als ze niet met de tanks aan het oefenen zijn’, aldus de greenkeeper. 'Dit is een bijzondere plek. We hebben nog geen honderd leden en je kunt vaak een kanon afschieten.' De man lacht om zijn woordkeuze en zegt dan: 'Maar als ze met de tanks aan het oefenen zijn, dan kan dat goede klappen geven.'

We hadden al zo'n vermoeden. Om bij de baan te komen rijd je eerst een heel eind langs militaire oefenterreinen, waar het stikt van de waarschuwingsborden dat er tanks kunnen opduiken en vooral van de borden dat je het terrein niet mag betreden. Een advies dat je, gelet op de vele sporen van rupsbanden, maar beter ter harte kunt nemen.

Drie lussen heeft de baan dus. De Old is een korte 9-holesbaan met een par van 68. Geen baan die we ons nog lang zullen herinneren, beseffen we al na een paar holes. Nee, dan de achttien holes van Forest en Pines. Heerlijke bosbanen met smalle fairways, doorkijkjes, goed beschermde greens en zelden een mens in zicht. Eén driebal zien we tijdens onze ronde, al blijken er bij terugkomst zeker tien man op het gesloten terras te zitten, stuk voor stuk met een drankje in de hand. Naast de gesloten bar treffen we een goed gevulde koelkast aan, op de tafel ernaast een honesty box. Drankje pakken is drankje afrekenen. Je bent een legerbaan of je bent het niet.

Groene stroomfabriek

Sennelager stond al langer op ons lijstje om eens te spelen, maar we waren ook benieuwd naar Haxterhöhe Links. De baan ligt op het Paderborn-plateau, en voor de zee moet je honderden kilometers rijden, toch werd ons vooraf een echte linkservaring beloofd. En dat niet alleen, we gaan ook voor een groene ervaring: als eerste baan van Duitsland ontving de baan het GEO-certificaat. Tien jaar geleden, bij de uitreiking ervan, noemden de experts het 'een mooi voorbeeld van hoe golf anno 2014 duurzaam, ecologisch en sociaal kan worden ontworpen.'

Manager Tim Schrader is een decennium later nog altijd trots op het certificaat en legt uit dat er nog elke dag hard gewerkt wordt om ernaar te leven. Al hoeft hij eigenlijk niet uit te leggen dat duurzaamheid hier hoog in het vaandel staat: niet alleen zagen we bij het oprijden van het parkeerterrein een groot aantal opladers staan, het is vooral de indrukwekkende collectie zonnepanelen op de daken van de gebouwen die opvalt. 'Op dit moment hebben de zonnepanelen 2.781.201 kilowattuur aan stroom opgewekt', zegt Schrader, terwijl hij de cijfers van het paneel op de muur afleest. ‘We gebruiken maar een deel van de stroom zelf, zeker de helft leveren we terug aan het net. We zijn er nog niet, maar ons doel is om op enig moment volledig onafhankelijk te zijn voor onze energie.'

De stroomvoorziening is niet het enige waarmee de bijna vijftien jaar oude baan zich onderscheidt. 'In 1999 werden hier al de eerste ballen geslagen. Toen was het alleen nog maar een driving range van de universiteit. Zelfs Martin Kaymer heeft hier ballen geslagen! Maar waar het eerst vooral studenten waren die speelden op de korte baan die na verloop van tijd is aangelegd, kreeg de lokale bevolking hoe langer hoe meer de smaak van golf te pakken. Met de aanleg van de achttien holes ontstond een mooie mix van studenten, nieuwe golfers en oude golfers. De sfeer die dat met zich meebracht, vinden we heel belangrijk. Bij ons zeggen we geen u maar je tegen elkaar', zegt Schrader lachend als hij ons hoort worstelen met Sie en du. Hadden we nou maar beter opgelet tijdens de Duitse les.

Zes bomen

Opletten moet je ook op de nog geen 5400 meter (geel) lange baan. Niet omdat je je bal er snel kwijt zult raken, maar omdat je zeker moet weten dat je de goede vlag aanspeelt. Bovendien kan je bal hier een bijzondere bounce maken. Greenkeeper Daniel: 'En dan zijn er nog brokken kalksteen die de fairways soms prijsgeven. Als je bal daarop terechtkomt, kan hij een flinke stuit maken.'

Het is niet de enige oneffenheid op de fairway, merken we, en dat heeft zo zijn charme. Maar alhoewel de harde schrale fairways perfect spelen, zien er niet uit zoals op Augusta National. 'Het baanonderhoud wordt zo groen mogelijk gedaan en dat betekent dat er meer klaver en dergelijke is van tijd tot tijd', vertelt de greenkeeper. 'Overigens is het niet alleen aan de staf om daarmee bezig te zijn', zegt Schrader. 'Sinds kort hebben ongeveer honderd leden een speciaal mesje in hun tas waarmee ze onkruid kunnen verwijderen. Als ze allemaal iedere keer een stukje klaver wegsnijden, dan is het zo gedaan. Althans, in theorie. Maar zou het erg zijn als dat niet zo is?'

Nee, denken we. Absoluut niet. Daarvoor is de baan veel te leuk om te spelen. De harde (en soms gedeelde) fairways en spannende bounces dus, de grote waste area’s, de diepe bunkers en de ruim opgezette greens (er zijn zelfs een paar dubbelgreens): het klopt allemaal. Zeker als de wind ook nog eens flink over de baan jakkert.

'We willen laagdrempelig zijn. Met onze tarieven, met ons personeelsbeleid – veertig procent van de staf komt van een sociale werkplaats – maar ook met de baan zelf. We willen veel mensen bereiken. Om je handicap te spelen moet je flink aan de bak, maar de holes zijn zodanig aangelegd dat iedereen kans heeft om een birdie te maken.'

Het voorlopige eindresultaat van alle ambities om een linksbaan aan te leggen, mag er zijn, ook omdat ervoor gekozen werd nagenoeg geen bomen te planten. Slechts zes staan er op de hele baan. Zes! Aan bunkers is daarentegen geen enkel gebrek. We telden ze niet zelf, maar geloven het baanboekje direct, dat er 121 vermeldt.

Haxterhöhe Links is een echte linkscourse. Behalve aan de manier waarop de baan speelt, merken we dat ook aan ons gedrag. Meer dan eens kijken we op een hoger gelegen punt naar de horizon omdat we daar, achter de heuvels, de zee vermoeden. Nee, die ligt er niet. Alleen een zee aan windturbines. Aan groene stroom geen enkel gebrek in deze regio. Net zomin als aan goede golfholes.

Boeken?

Ook interesse om deze banen te bezoeken? Ga naar de website van Pin High en kijk wat er mogelijk is.