Eerlijk gezegd kwam de naam Ed Fiori mij maar vaag voor op die zaterdagochtend in september 1996. Ik was voor de tv-zender SuperSport in Amerika, onder de rook van Washington DC, om drie dagen lang rechtstreeks verslag te doen van de Presidents Cup.
Het perscentrum was verdacht leeg en dat had een reden: het wonderkind Tiger Woods stond er na twee dagen in de Coal Valley Classic, ergens in Illinois, goed voor: sterker, hij ging aan de leiding en moest vooral de strijd aangaan met een veertiger, die al veertien jaar niet had gewonnen, last had van overgewicht en die in dat seizoen vaker de cut had gemist dan hem lief was.
Inderdaad, Ed Fiori.
Maar het was die al vertrokken journalisten en zij die nerveus hun tas aan het pakken waren natuurlijk alleen maar om de 20-jarige Tiger Woods te doen. Die speelde zijn derde toernooi als pro en had nu al de kans om te winnen.
Dat was voor veel scribenten een groter verhaal dan de Presidents Cup op de Robert Trent Jones Golfclub. Voor hen was Coal Valley belangrijker dan Washington.
Ik dronk koffie met de Zeus van de Amerikaanse golfjournalistiek, Dan Jenkins en hij zei veelbetekend: ‘Son, we are in the wrong city.’
Droge humor, zijn handelsmerk.
Pretty girls
Woods speelde de laatste twee dagen dus met Fiori. De man die deze week op 72-jarige leeftijd overleed. Als Woods daar in Coal Valley had gewonnen, was de dood van Fiori een minibericht geweest.
Nu keken golfmedia in vooral de VS de laatste dagen terug op de speler die als eerste in staat geweest om Woods, als leider na 54 holes, de zege af te snoepen. Tiger Woods, wiens drives gemiddeld 75 meter langer waren, maakte te veel fouten en Ed Fiori, zag het zijdelings gebeuren.
De man die vanwege zijn sterke grip door zijn collega’s simpelweg Grip werd genoemd, speelde zijn eigen simpele spel, keek zoals hij later zei naar niet naar Woods maar naar de fans en de pretty girls.
En passant speelde Fiori natuurlijk goed genoeg om te doen wat velen nooit lukte: leider Tiger in de laatste ronde aftroeven.
- ANP