'Dit heeft alles wat ik leuk vind aan golf, behalve het slaan'

‘Mijn schoonmoeder appte me op een gegeven moment om me veel plezier te wensen op een toernooi’, zegt Mike Korver. ‘Ik dacht: plezier? En ik vroeg aan mijn reismaatje of hij wel zin had in zijn volgende ronde. “Altijd”, antwoordde die meteen. Toen wist ik: hier gaat iets niet goed. Het was hét moment dat ik me voor het eerst afvroeg of ik niet een tijdje moest stoppen.'

De 27-jarige Noord-Hollander geeft toe dat hij die gedachte wel een tijdje op zich in moest laten werken. 'Om me heen zag en hoorde ik best wat spelers die met dezelfde gedachte speelden. Nordin (van Tilburg, inmiddels gestopt, red.) bijvoorbeeld. Maar ook op de LETAS, waar ik voor Nikki (Hofstede, zijn vriendin, red.) een paar keer de tas droeg, stellen speelsters zich regelmatig de vraag of ze door moeten gaan of beter kunnen stoppen. Dus toen ik vorig jaar augustus zo sterk voelde dat alle plezier weg was, besloot ik even een pauze te nemen. In elk geval tot ik het weer voelde kriebelen. Jaren geleden had ik ook eens zo'n periode gehad, maar toen pakte ik na een week mijn clubs alweer op. Ook nu dacht ik: met een maandje heb ik wel weer zin om te golfen. Daar was ik van overtuigd. Dat mijn coach Jeroen Krietemeijer zei: “Ik zie je over een paar weken wel weer”, was dus best logisch. Alleen, we zijn nu bijna een jaar verder en ik heb nog steeds niet heel veel zin om weer aan de slag te gaan. Niet alleen zie ik mezelf op dit moment geen toernooien spelen… Als ik bedenk hoe hard ik altijd werkte, dan denk ik niet dat ik dat nu zou kunnen opbrengen.'

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Volle bak

Mike Korver is er zelf nog een beetje verbaasd over. Golf is immers al zo’n groot deel van zijn leven het liefste wat hij doet. Vanaf het moment dat zijn vader hem als 4-jarige voor het eerst meenam naar de driving range op Golfbaan Spaarnwoude, hij als 10-jarige op de Heemskerkse Golfclub zijn GVB haalde en hij zich als 14-jarige meldde bij het topgolfprogramma van Golfclub Houtrak ging het in een stijgende lijn. Niet dat hij bij de top hoorde in zijn jaren als amateur, maar dat hij talent had en de drive om hard te werken, dat was zonneklaar.

'Ik begon pas op 18-jarige leeftijd internationale toernooien te spelen. Dat is relatief laat, ja. En toch wist ik al vrij snel dat ik het als professional wilde proberen. Ik weet dat veel mensen er anders over denken, maar ik vond en vind dat je als professional veel meer leert dan als amateur. Niet alleen op de baan; op alle fronten moet je je eigen boontjes doppen. Als je erover nadenkt om de stap te zetten, moet je het maar proberen ook. De resultaten waren er misschien niet naar, maar ik wist dat ik het na het afronden van mijn studie moest proberen. Er volle bak voor moest gaan. Nog meer geven dan ik als amateur al deed. En dan kijken waar het schip strandt. Dat heb ik twee jaar gedaan.'

De resultaten in die twee seizoenen op de Pro Golf Tour waren niet om over naar huis te schrijven. Vaker wel dan niet stonden de gehate letters MC bij zijn naam, slechts vier keer speelde hij de slotdag mee om de prijzen en meer dan twintig keer miste hij de cut. 'Het eerste seizoen vond ik dat helemaal niet zo erg. Natuurlijk baalde ik er enorm van, maar dat eerste jaar was voor mij vooral bedoeld om te kijken waar ik stond met mijn spel. Ik zag het als een leerjaar. Als amateur had ik al een paar keer meegedaan op de Pro Golf Tour, dus ik wist wel wat ik kon verwachten. Mijn resultaten hadden minder te maken met het niveau van de competitie dan met mijn eigen spel. Dat was gewoon niet goed genoeg. Niet per se de héle ronde. Maar als je elke ronde twee ballen wegslaat, kost je dat veel te veel slagen. Dat maak je gewoon niet meer goed. En dat soort dingen gebeurden me te vaak.'

Knuppel

Waar het eerste jaar een leerjaar was, was het tweede seizoen er een waar de teleurstellende resultaten moeilijker te slikken waren. 'Ik had aan het eind van het eerste jaar een aantal keuzes gemaakt in mijn begeleidingsteam en mijn plan aangepast. Er moesten dingen anders om het niveau omhoog te brengen. Als dan de resultaten blijven tegenvallen, terwijl ik soms wel zestig uur in de week bezig was met golf, dan wordt het ook steeds meer een mentaal ding. Ook dat is onderdeel van het leerproces, alleen heeft dat me uiteindelijk wel opgebroken. Ik stel heel hoge eisen aan mezelf, ben niet snel tevreden. Als ik in een goede ronde één slechte bal sloeg, kon ik mezelf helemaal afbranden. Vond ik mezelf meteen de grootste knuppel die er was. Dat is niet bepaald de goede mindset. Je mag best even boos zijn, je mag teleurgesteld zijn, maar je moet het wel los kunnen laten. Bij voorkeur voor je volgende slag, anders maak je het jezelf wel heel moeilijk. En het ís al zo moeilijk. Ik kreeg wel veel steun. Van mijn ouders, van Nikki, van vrienden. Maar uiteindelijk ben je toch vaak alleen. En alleen jíj kunt het probleem oplossen. In juli bij een toernooi in Duitsland had ik echt een paar dramatische dagen en kwam het moment dat ik wist: dit kan zo niet langer. De frustratie liep te hoog op, ik was echt bang het plezier in golf helemaal te verliezen. Ik kan nooit genoeg krijgen van golf, kan me geen leven voorstellen zonder, maar op dat moment had ik het wel gehad met het zelf spelen.'

Omdat hij, zoals hij het zelf noemt, de pauzeknop indrukte voor wat betreft zijn eigen golfambities, kwam er tijd voor andere dingen. Een van die dingen was het caddieën voor zijn vriendin, professional Nikki Hofstede, tijdens het Dutch Ladies Open. 'We hadden al eens samengewerkt, maar dit was voor het eerst tijdens een toernooi van de Ladies European Tour. Het was voor haar een geweldige week, met een schitterend resultaat (Hofstede eindigde als gedeeld zevende, red.). Het was mooi om dat samen te mogen beleven, maar ook leerzaam. Ook naar mezelf toe. Ik merkte dat ik als caddie veel minder in die emotionele achtbaan zat dan als speler. Ik kon alles heel rationeel benaderen. Zo van: dit is de afstand, dit is je doel, dit is de club. Meer niet. Bijna zonder emotie. En dan maak je betere keuzes. Ik weet nog dat ik al na de eerste dag tegen mijn vader zei dat ik zo eigenlijk ook zélf op de baan zou moeten staan. Maar het verschil tussen het zelf moeten doen en zeggen wat er gedaan moet worden, is groot. Heel groot.'

Beste van twee werelden

De succesvolle week op de tas smaakte naar meer. 'Ik had nooit bedacht dat ik dit misschien wel voor vast zou gaan doen, zelfs niet na die paar keer bij Nikki. Maar het werken als caddie heeft alles wat ik leuk vind aan golf, behalve het zelf slaan. En dus zónder de stress. Ik denk dat ik met mijn ervaring als speler ook echt van meerwaarde kan zijn op de tas. We zouden dit seizoen nog een paar toernooien samen doen, maar helaas is Nikki de rest van het seizoen uitgeschakeld omdat ze van de artsen rust moet houden na een in Zuid-Afrika opgelopen hitteberoerte. Tegelijkertijd wisten we ook dat we niet alle toernooien samen zouden doen. Ik denk dat het prima zou gaan, hoor, maar als je 24/7 samen bent, waar heb je het op een gegeven moment dan nog over? Voor de lange termijn is dat niet ideaal. Ik ben nu caddie voor andere speelsters en eigenlijk hebben we daarmee – als Nikki fit zou zijn – het beste van twee werelden. Je kunt samen reizen, op de baan ga je ieder je eigen weg, en 's avonds heb je elkaar nog wat te vertellen over je dag', zegt de geboren Beverwijker lachend.

Leven van het dragen van een tas op de LET Access Tour, of zelfs de Ladies European Tour, is niet iets waar je rijk van wordt of zelfs maar goed van kunt leven, beseft Korver ook. Niet voor niets werkt hij er twee dagen in de week naast in het bedrijfsleven, hij heeft tenslotte zijn master Accountancy & Control op zak. 'Ik weet ook niet of ik dit wel wil blijven doen', antwoordt hij als we hem vragen naar zijn toekomstperspectief. 'Een tas op de DP World Tour is natuurlijk wel iets waar je over na zou denken, mocht die kans zich voordoen. Net als dat ik meteen mijn koffer zou pakken als een speler van LIV Golf belt. Dan ben je in twee jaar binnen. Nee, alle gekheid op een stokje: ik weet het gewoon nog niet. Twee jaar geleden begon ik vol overtuiging aan een leven als playing professional en had ik nooit kunnen bedenken dat ik nu aan de andere kant van de tas zou staan. Wat de nabije toekomst brengt, daar ben ik dus nog niet over uit. Maar dat ik iets met golf wil blijven doen is duidelijk. Daarvoor is dit spel me veel te lief. Caddieën? Iets met het begeleiden van speelsters van de LET? Zeg het maar. Ik weet niet eens zeker of de pauzeknop wel een stopknop wordt. Wat ik wel weet, is dat ik op dit moment een stuk gelukkiger ben.'