Profiel: Glorie voor Rory - I

In april won Rory McIlroy eindelijk The Masters. Een overwinning die voor vreugdetranen zorgde bij golffans over de hele wereld. Hoeveel majorzeges gaat de 36-jarige Noord-Ier de komende jaren nog behalen nu hij het groene jasje om de schouders heeft en er een enorme last van hem is afgevallen? En wat maakt hem zo goed én zo geliefd? Gerard Louter schreef er een uitgebreid verhaal over voor Golfers Magazine 5. Vandaag deel 1 van 2.

Glorie voor Rory

We geloofden onze ogen niet. Waren met stomheid geslagen. Dit kon toch niet echt gebeurd zijn? Maar de beelden logen niet. Rory McIlroy staarde met de blik van een verwarde man die de weg volledig kwijt was naar Rae’s Creek, het beekje voor de green van hole 13 van de Augusta National Golf Club. Op jacht naar het groene Masters-jasje en daarmee de career grand slam had de Noord-Ier de par-5 heel verstandig gespeeld. Hij was niet met twee voor de green gegaan, maar had gekozen voor een lay-up. En die had hij niet beter kunnen plaatsen. Zijn bal lag aan de uiterste linkerkant van de fairway, de ideale hoek naar de traditionele zondagse vlag rechtsvoor op de green. Het was duidelijk wat hij ging doen met zijn derde slag: de bal veilig een meter of zes achter de vlag laten landen op het stuk green dat helt richting het water. In het meest gunstige geval zou de bal dicht bij de hole rollen. Maar in de wetenschap dat hij met drie slagen voorsprong aan de leiding ging, was een meter of vier en nog altijd een maakbare putt voor birdie ook meer dan acceptabel.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

McIlroy had 75 meter naar de hole. Een handicappertje 18 kon de was doen. En wat deed Rory Daniel McIlroy, op 4 mei 1989 in Holywood, County Down geboren met een uitzonderlijk talent om een klein wit balletje met bewonderenswaardige precisie te laten vliegen over indrukwekkende afstanden? Hij dumpte zijn bal met een armzalig boogje in Rae’s Creek! Double bogey uit het niets. Een bogey op hole 14 volgde en miljoenen Rory-fans zagen de bui al hangen: het ging hun held wéér niet lukken, de druk was na al die eerdere tegenslagen in de majors simpelweg te groot.

Nooit meer werken

Een kleine elf jaar eerder, in juli 2014, won McIlroy op Royal Liverpool The Open. Een maand later was hij op Valhalla ook de beste in het PGA Championship. Na eerdere overwinningen in het U.S. Open van 2011 en het PGA Championship van 2012 kwam de teller daarmee op vier majorzeges. Rory won majors ‘with the ease of someone looking to find a Guinness in Belfast’, liet golfjournalist Bill Fields optekenen in het onlangs gepubliceerde boek Rory Land. De Noord-Ier was pas 25 jaar oud en de golfwereld lag aan zijn voeten. Het record van achttien majors van Jack Nicklaus was nog heel ver weg, maar de dubbele cijfers leken zeker haalbaar voor McIlroy. Tiger Woods, zijn grote idool, stond in 2014 op veertien majors en Rory leek alles in huis te hebben om in ieder geval in de buurt te komen van dat aantal.

McIlroy werd vaak vergeleken met Woods. Net als Tiger verscheen hij op jonge leeftijd al op de nationale televisie. Als 9-jarig ventje chipte Rory ballen in een wasmachine in de veelbekeken Gerry Kelly Show. ‘De Amerikanen hebben Tiger Woods, wij hebben young Rory McIlroy’, zegt presentator Kelly en aait Rory over zijn bol. De ouders van McIlroy, Rosie en Gerry, zitten op de eerste rij en horen het zichtbaar verlegen maar glimmend van trots aan. Om de golfdroom van hun zoon waarheid te laten worden, zetten ze veel opzij.

Gerry maakte werkweken van soms honderd uur, stond achter de bar van de Holywood Golf Club waar hij zelf met golf begon en nog steeds lid is (en dankzij Rory ook op een prestigieuze club als Seminole in Florida). Moeder Rosie werkte ’s nachts in een fabriek. ‘Mijn ouders zagen elkaar heel weinig, omdat ze altijd aan het werk waren’, vertelde McIlroy daarover. ‘We gingen meer dan tien jaar niet op vakantie, alles stond in het teken van mijn golfambities.’

Net als Woods is McIlroy enig kind. ‘Toen ik opgroeide, was ik heel close met mijn ouders, ze zijn als beste vrienden. Ik kan ze alles vertellen en nog altijd om advies vragen.’ In 2009 won McIlroy zijn eerste toernooi op de European Tour, de Dubai Desert Classic, en kocht hij voor zijn ouders een huis als dank voor al hun opofferingen. ‘Ik kan mijn ouders nooit geven wat ze voor mij hebben gedaan, maar ze hoeven nu in ieder geval nooit meer te werken.’

Career grand slam

In 2010 won McIlroy, toen nog met een flinke bos krullen onder de pet, zijn eerste toernooi op de PGA Tour, het Quail Hollow Championship. Talloze prachtige overwinningen volgden, op beide circuits. Zes keer won hij de Race to Dubai (2012, 2014, 2015, 2022, 2023 en 2024) en drie keer de FedEx Cup (2016, 2019 en 2022). Maar op het winnen van majors, de toernooien die de plek van een golfer in de geschiedenisboeken grotendeels bepalen, leek een vloek te rusten. Keer op keer greep hij mis, de ene keer nog tragischer dan de andere keer.

In The Masters van dit jaar leek zich een nieuw debacle af te tekenen na de verloren slagen op hole 13 en 14. Maar McIlroy richtte zich weer op, en wel met een weergaloze tweede slag op hole 15, een torenhoge draw – heel weinig golfers zijn in staat zo’n bal te slaan. De tweede slag op hole 17, leidend tot een birdie, was nauwelijks minder indrukwekkend. Met een voorsprong van één slag op Justin Rose stond McIlroy op de fairway van hole 18. Wat kon er nu nog misgaan?

Met een wedge de bal op de green krijgen, enigszins in de buurt van de vlag: ook met één arm al in het groene jasje moest dat lukken. Maar als een voetballer die voor open doel de kans op de winnende treffer mist, sloeg McIlroy zijn bal rechts in de bunker. Dat is het mooie van topgolf: met de druk er vol op verdwijnt elke logica. Maar voor al die miljoenen golfers die Rory de overwinning zo enorm gunden en die heen en weer werden geslingerd tussen hoop en vrees, was het gekmakend. Gelukkig kwam het toch nog goed, met dank aan caddie Harry. ‘De play-off, daar hadden we voor de start van het toernooi meteen voor getekend.’ Precies de juiste woorden op het juiste moment van Harry Diamond, de jeugdvriend van McIlroy die sinds 2017 zijn tas draagt en vaak is bekritiseerd, maar voor wie Rory het keer op keer hartstochtelijk opnam. ‘Mensen die kritiek hebben op de kwaliteiten van Harry als caddie snappen helemaal niets van golf. Ik heb hem voor het eerst ontmoet op de putting green van Holywood Golf Club toen ik 7 jaar oud was. Hij is als een grote broer voor mij.’

In de play-off tegen Rose sloeg McIlroy wel de perfecte wedge. Na de winnende putt zakte hij overmand door emoties schokschouderend door de knieën. Niet van blijdschap, dat kwam later. Dit was een verlossing. Eindelijk, eindelijk weer een major. En ook nog eens die ene die nog ontbrak op zijn erelijst. Als winnaar van het groene jasje is McIlroy na Gene Sarazen, Ben Hogan, Jack Nicklaus, Gary Player en Tiger Woods de zesde golfer die alle vier de majors op zijn naam heeft staan. Andere grote golfers slaagden er niet in de career grand slam te voltooien. Walter Hagen won nooit The Masters. Op de erelijst van Byron Nelson ontbreekt het Brits Open (waarin hij ook nooit speelde). Geen U.S. Open voor Sam Snead en Phil Mickelson, en Arnold Palmer en Tom Watson wonnen nooit het PGA Championship.

Dit was deel 1 van "Glorie voor Rory" een artikel van de hand van Gerard Louter. Voortaan alle verhalen van Golfers Magazine in zijn geheel lezen? Neem dan nu een abonnement en ontvang Golfers Magazine voortaan elke vijf weken thuis.