De bizarre wilskracht van Woods

Het U.S. Open van 2008 was er een die veel golfliefhebbers zich altijd zullen blijven herinneren: Tiger Woods won op Torrey Pines op de 91ste hole, na een heroïsch gevecht met underdog Rocco Mediate. Aan de vooravond van de terugkeer op Torrey keek Jan Kees van der Velden in Golfers Magazine uitgebreid terug.
@media (max-width: 679px){#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae1f1 img{#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{width: 470px;height: 470px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 680px){#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae1f1 img{#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{width: 624px;height: 624px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae1f1 img{#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{width: 1290px;height: 726px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae1f1 img{#fig-60fb436fae1f1 img.lazyloading{width: 948px;height: 533px;}}tiger woods

In ieder geval dit jaar zal Tiger Woods niets meer winnen. Geen PGA Championship, geen Open Championship en geen U.S. Open. Hij zit thuis, in Florida, revaliderend na een ernstig ongeval op 22 februari. De zoveelste fysieke tegenslag voor de man die in juni 2008 op zijn geliefde Torrey Pines bij San Diego zijn veertiende Major won.

Het U.S. Open was Woods’ eerste optreden sinds zijn tweede plaats in The Masters, achter de verrassende winnaar Trevor Immelman. Hij was het seizoen 2008 goed begonnen ‒ met drie zeges, een tweede en een vijfde plaats in vijf toernooien. Een van die zeges was op Torrey Pines. Een mooie generale voor het U.S. Open op de baan waarop hij absoluut wilde winnen. San Diego was immers de stad waar hij een groot gedeelte van zijn jeugd had doorgebracht.

Over de ingreep na Augusta hoefde niemand zich zorgen te maken: er moest wat kraakbeen uit het linkerkniegewricht worden verwijderd. Het U.S. Open, twee maanden later, was zijn eerste optreden na de operatie.

Op de laatste hole van de eerste ronde was er een eerste aanwijzing dat er iets niet goed zat met de linkerknie van de toen 32-jarige nummer 1 van de wereld. Zijn gezicht vertrok van de pijn. In het vervolg van het kampioenschap leunde hij met enige regelmaat op zijn driver en hinkepinkte hij soms over de fairways.

Naast de pijn waren het ook zijn medestrijders die hem dwarszaten. Niet zozeer Adam Scott en Phil Mickelson, de andere spelers uit de top 3 van de world ranking. Niet een van de andere sterke spelers, zoals titelverdediger Ángel Cabrera of de winnaar van het U.S. Open 2006, de doodkalme Geoff Ogilvy. En ook niet een van de vele Europeanen in het veld. Met uitzondering dan van Lee Westwood, die in de laatste ronde even aan de leiding ging en die op de 72ste hole een maakbare putt voor een plekje in de play-off miste. Het verhaal van Westwoods carrière in een notendop, zou je kunnen zeggen.

Nee, dé sta-in-de-weg was Rocco Mediate, de 45-jarige nummer 163 van de wereld. Geen echt onbekende, want de uit Pennsylvania (letterlijk om de hoek bij Arnold Palmer) afkomstige speler had vijf keer gewonnen op de PGA Tour. Al in een vrij vroeg stadium werd zijn carrière gered door de lange putter: begin ’91 was hij de eerste speler die met zo’n bezemsteel won op het hoogste niveau en bovendien niet het minste toernooi: het Doral-Ryder Open. Maar in 2008 was het alweer zes jaar geleden dat Mediate op het hoogste niveau voor het laatst aan het langste eind had getrokken. Hij was al wel een keer vierde en zesde in het U.S. Open geweest, maar stond zelfs op geen enkel lijstje met outsiders.

Slijtageslag

Juni 2008 was Torrey Pines een geheel andere baan dan die van het reguliere toernooi in het vroege voorjaar. Geen birdiefestijn en lage scores in een kampioenschap waarin de USGA graag wil dat de winnaar rond par eindigt. Het is een slijtageslag op een course met smalle fairways, hoge rough en snelle greens. Geen tijd om even rustig aan te doen, maar wel voor steeds maar weer vechten voor par en het verwerken van tegenslagen in de vorm van double bogeys. Kortom, het is vaak het scenario van de last man standing.

Tiger Woods was de leider na 54 holes. Na scores van 72-68-70 stond hij met drie onder par één slag voor op Lee Westwood en twee op Rocco Mediate. Geoff Ogilvy en D.J. Trahan hadden vier slagen achterstand op Woods.

Op zaterdag was Woods fenomenaal op de tweede negen. Hij maakte twee eagles en chipte op zeventien vanuit de rough in voor birdie. Maar dat was allemaal geen garantie voor succes op zondag. Woods mocht dan zijn vorige dertien Majors hebben gewonnen als hij leider was na 54 holes, op Torrey Pines leek het allemaal verkeerd te gaan. Mediate was na een 72 binnen op één onder. Westwood, die op de eerste negen even alleen leidde, en Woods waren met nog één hole te gaan level.

De drive van zowel Westwood als Woods op de par-5 achttiende belandde in het zand. Beiden moesten voor de lay-up kiezen ‒ Westwood vanaf de fairway en Woods vanuit de rough. Vanaf zo’n 95 meter sloeg Woods zijn wedge iets minder dan vier meter van de vlag. Westwoods approach kwam vijf meter achter de hole tot stilstand. Hij miste, zoals al eerder aangegeven, maar Woods niet. Hij holede de putt voor birdie, een 70 en hetzelfde totaal als Mediate.

‘Unbelievable’, ving omroep NBC Mediates eerste reactie op bij het kantoortje van de scorers. ‘I knew he’d make it.’ Later, in het perscentrum, vervolgde hij: ‘Morgenochtend speel ik tegen een monster. Wat er ook gebeurt, ik ben blij dat ik hier ben en ik zal morgen alles geven en maar zien wat ervan komt.’

‘Ik heb weer een kans’, was de reactie van Woods. ‘Het zag ernaar uit dat ik mijzelf uit het toernooi had gespeeld. Maar Rocco maakte ook een fout, waardoor Lee en ik weer een kans hadden.’

@media (max-width: 680px){#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae8cd img{#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae8cd img{#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436fae8cd img{#fig-60fb436fae8cd img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

Play-off

Tegenwoordig wordt er na een gelijke stand een minironde van twee holes gespeeld, maar in 2008 hanteerde de USGA nog het systeem van de 18-holes play-off op maandag. Om negen uur plaatselijke tijd verzamelden zich dertig- tot veertigduizend toeschouwers om te zien of Woods zijn veertiende Major zou winnen of dat Mediate met zijn 45 jaar, samen met Hale Irwin (kampioen in 1990), de oudste winnaar van het U.S. Open kon worden.

De play-off was meer spannend dan goed. Na negen holes stond Woods twee slagen voor en door een bogey van Mediate op de par-4 tiende was de marge zelfs drie. Maar met nog één hole te gaan, stond Mediate net als 24 uur eerder een slag voor. Weer birdiede Woods de achttiende.

Negentig holes gespeeld: geen winnaar.

De openingshole van de South Course bracht wel de beslissing. Mediates tweede zeilde ver links van de green de rough in. Woods had aan een par voldoende om zijn derde U.S. Open en zijn veertiende Major te winnen.

‘Ik heb hem als het ware met alles bekogeld. Echt alles’, zei Mediate na afloop. ‘Wie er ook tegen Tiger in topvorm in het strijdperk treedt, hij gaat verliezen. Iedereen. Was hij deze week in topvorm? Hij was behoorlijk goed. Tiger is duidelijk geblesseerd. Maar dan is hij op zijn best.’

Bizar vervolg

Rocco Mediate en de rest van de wereld wisten niet welk bizar vervolg dit kampioenschap ging krijgen. ‘Season-ending knee surgery for Tiger Woods’, was het verhaal dat Doug Ferguson van persbureau Associated Press twee dagen na de tumultueuze play-off de wereld in stuurde. Woods zelf onthulde die dag dat hij al minimaal tien maanden met een gescheurde band in zijn linkerknie rondliep. ‘Ik moet nu naar de artsen luisteren en na een operatie gaan revalideren.’

Ook bleek Woods twee weken voor het U.S. Open een dubbele stressfractuur in zijn linkerscheenbeen te hebben opgelopen. Samen met zijn toenmalige coach Hank Haney ‒ de twee kunnen elkaar nu niet meer luchten of zien ‒ ging Woods naar zijn arts. Drie weken op krukken en daarna drie weken rust. Volgens Haney zei Woods: ‘Ik ga het U.S. Open spelen en ik ga het kampioenschap winnen.’ Vervolgens deed hij zijn schoenen aan en zei: ‘Kom, Hank. Laten we vandaag alleen maar putten.’

@media (max-width: 680px){#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faea49 img{#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faea49 img{#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faea49 img{#fig-60fb436faea49 img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

Dertien jaar later

Tiger Woods won in 2008 op Torrey Pines zijn veertiende Major. Nummer vijftien kwam pas in 2019, op Augusta. In de tussenliggende jaren was er ‘het schandaal’ van 2009 en een nieuwe reeks blessures. Het ernstige auto-ongeluk van begin dit jaar is de zoveelste tegenslag voor de inmiddels 45-jarige Woods.

Rocco Mediate (58) won na het duel op Torrey Pines nog één keer op het hoogste niveau: het Frys.com Open van 2010. Het was zijn zesde zege op de PGA Tour, waarop hij in 645 toernooien 16,8 miljoen bij elkaar speelde. Hij had succesvoller kunnen zijn, ware het niet dat hij bij tijd en wijle werd gehinderd door rugblessures.

Op de Champions Tour was hij ook behoorlijk succesvol. Mediate won vier keer, voor het laatst in 2019. Een van die vier overwinningen was warempel een Major: het Senior PGA Championship van 2016 op de baan van Harbor Shores in Michigan ‒ met een recordscore van negentien onder par.

In 2019 vertelde Mediate in een interview met The Golf Channel dat hij aan alcohol verslaafd was geweest. In oktober 2017 besloot hij nooit meer een glas aan te raken.

Lee Westwood had op de 72ste hole een putt voor birdie ‒ een plekje in de play-off. De toen 35-jarige Engelsman werd derde, een van zijn vele podiumplaatsen in een Major.

Anno 2021 speelt hij nog steeds op topniveau. Met vrouw Helen of zoon Sam als caddie is Westwood in staat om de besten van de besten partij te geven.

@media (max-width: 680px){#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faecf6 img{#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faecf6 img{#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faecf6 img{#fig-60fb436faecf6 img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

Torrey Pines: een baan voor de stad

De Torrey Pines Golf Course ligt even ten noorden van San Diego, de zuidelijkste stad van Californië. Voordat het terrein in de jaren vijftig van de vorige eeuw een golfbaan werd, heette het Cam Callan. Een militair oefenterrein dat in de Tweede Wereldoorlog vooral werd gebruikt om soldaten te trainen voor het gebruiken van luchtdoelgeschut.

Op een groot gedeelte van het terrein werden twee banen aangelegd: de North en de South Course. Openbare banen, waarop inwoners van de regio San Diego voor een paar tientjes (63 dollar op weekdagen) kunnen spelen. Golfers van elders betalen 202 dollar voor achttien holes. Niet veel voor een Open-baan. Sinds 1968 is Torrey Pines gastheer van een toernooi van de PGA Tour, het San Diego Open Invitational (de naam is een contradictio in terminis waar kennelijk niemand zich aan stoort), met enkele jaren zelfs de crooner Andy Williams als gastheer.

De link met de stad verdween in de jaren negentig uit de naam toen het automerk Buick hoofdsponsor werd. In 2010 nam een verzekeraar het stokje over en veranderde de naam in Farmers Insurance Open.

Tiger Woods won het kampioenschap zeven keer. Vanaf 2005 veroverde hij de titel zelfs vier keer op rij. In 2008 was hij de beste in zowel het reguliere toernooi in januari als het U.S. Open in juni.

In het Farmers Insurance Open wordt één ronde op de North Course gespeeld en vinden drie rondes op de South Course plaats. In het U.S. Open wordt alleen de South Course gebruikt. William Bell is de architect van beide banen, die in 1957 werden geopend. De courses liggen pal aan de Stille Oceaan, in een vrij woest gebied. Torrey pines zijn bomen die alleen in deze streek groeien. De naam van de club lag dus voor de hand.

Om de South Course nog moeilijker te maken en zo een kandidaat te zijn voor een Major, huurde Torrey Pines Rees Jones in. De zoon van de vermaarde architect Robert Trent Jones had dit soort klussen wel vaker geklaard en werd al snel The Open Doctor genoemd. Jones bracht de canyons meer in het spel, nam alle greens op de schop, verplaatste tal van bunkers en maakte de South Course honderden meters langer.

Tijdens het U.S. Open van 2008 was de baan 6.989 meter lang; toen een record voor het U.S. Open. Dit jaar staat er 7.023 meter op de scorekaart. De nieuwe lengte is het gevolg van de aanleg van enkele nieuwe tees. De par-5 zesde wordt in het U.S. Open als par-4 gespeeld en dus van 17 tot en met 20 juni de par 71.

Maar Rees Jones heeft niet alleen een paar nieuwe tees gebouwd. Er zijn wederom nieuwe bunkers aangelegd en de bestaande traps zijn alle verbouwd. Daarnaast zijn enkele fairways zodanig geherpositioneerd dat de canyons nog meer in het spel komen. Tevens is een nieuw drainagesysteem aangelegd. De irrigatie is ook verbeterd.

Woods bepaalde in 1999 het baanrecord op 62. Heath Slocum had in het U.S. Open van 2008 de laagste score: 65.

Tijdens het U.S. Open vormen niet alleen de canyons en de vele struiken een gevaar voor de spelers. De rough, bestaande uit het beruchte kikuyu-gras, zal minstens zo hoog zijn als in 2008. ‘Denk aan minimaal tien centimeter aan het begin van de week’, zegt John Bodenhamer, de man die namens de organiserende USGA de set-up van de baan bepaalt. ‘De fairways zullen smal zijn. En wat de lengte betreft: ga er niet van uit dat de baan elke dag zo lang is als op de scorekaart staat. Denk eerder aan afstanden tussen de 6.585 en 6.765 meter.’

@media (max-width: 680px){#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faee5e img{#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{width: 624px;height: 0px;}}@media (min-width: 681px) and (max-width: 1320px){#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faee5e img{#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{width: 980px;height: 0px;}}@media (min-width: 1321px){#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{background: #eee;}#fig-60fb436faee5e img{#fig-60fb436faee5e img.lazyloading{width: 1272px;height: 0px;}}

U.S. Open op televisie

Alle dagen live op Ziggo Sport Golf. Vanwege het tijdsverschil van negen uur worden het latertjes. Donderdag en vrijdag van 20.00-4.00 uur. Zaterdag van 19.00-3.00 uur en zondag van 18.00-2.00 uur. Overdag lange herhalingen, maar het is natuurlijk ook handig om de DVR in je digitale ontvanger te gebruiken.

Dit verhaal stond eerder in Golfers Magazine editie 4. Nog geen abonnee of wil je dit nummer los kopen? Beiden kan: klik hier om abonnee te worden en hier om deze editie los te kopen. Of ga nog snel naar de lokale kiosk.

Laatste nieuws